(copyright foto: demorgen.be)
Vanop een afstand kijken we met z’n allen verschrikt toe hoe de situatie in Japan evolueert. De meeste grote kranten volgen de situatie op de minuut op en avond na avond wordt een nucleair expert opgetrommeld die op de rooster gelegd wordt over de veiligheid van onze kerncentrales.
Ondertussen zitten duizenden mensen in Japan zonder eten, drank en warme kleren en neemt de kans op een kernramp van de grootorde van Tsjernobyl met de dag toe. Toch lijkt er op dit ogenblik, op enkele uitzonderingen na, weinig sprake van grootscheepse inzamelacties om Japan te helpen. Lady Gaga lanceerde een ‘help japan’ armband waarvan de winsten rechtstreeks gedoneerd worden. Sony liet weten 300 miljoen Japanese yen te doneren ‘to help relief and recovery efforts in communities affected’ en zette bovendien een ‘disaster relief fund’ op waarin het donaties van Sony werknemers verzamelt en aanvult. Read the rest of this entry »
We zijn nogal eco-minded ine en ik. We kopen regelmatig bio, willen graag onze volgende woning ecologisch verbouwen en proberen ons steentje bij te dragen aan een groenere planeet. De ene keer doen we dat door een jaarlijkse storting aan greenpeace, de andere door bewust te kiezen voor 1 wagen of groene energie.
Toegegeven, ons “groen” blijft wel steeds een “hedonistisch groen”. Onze levenskwaliteit helemaal terugschroeven voor een betere planeet, zo ver gaan we niet. We zoeken liever naar een win-win.
En dus jaagden we wel wat CO2 de lucht in het voorbije jaar. 19 vluchten in totaal. Behoorlijk rampzalig voor onze ecologische voetafdruk, maar geen vliegtuigen nemen was geen optie. Een stuk regenwoud kopen wel. Wat persoonlijke bomen om die extra CO2 uit de lucht te filteren. Kwestie van onze verantwoordelijkheid op te nemen. Read the rest of this entry »
Het einde van het reizen is in zicht. Althans voorlopig toch… Maar het verhaal is niet ten einde. We maakten er nooit een geheim van dat dit verhaal over meer dan reizen en werken gaat, en eerder over lifestyle design.
Maar ik geef toe, nu we terug naar België keren, ben ik ergens ook wel bang opnieuw in oude patronen te vervallen. Of me te laten leiden door die kleine en grote stemmetjes die toch maar aanraden niet te veel risico’s te nemen, te kiezen voor een zekere job, 9to5 (of zelfs met wat overuren) aan een bureautje met een goed pensioen aan t einde van de rit. Kortom, om mijn beslissingen opnieuw vanuit “moeten” of “angst” eerder dan vanuit “goesting” te gaan nemen. Read the rest of this entry »
Toen we een tijdje terug deze reeks “gast lifestyle designers” lanceerden, wilden we mensen aan t woord laten die hun leven vormgeven wars van standaard clichés of vastgeroeste templates. Mensen die ons op één of andere manier boeien, die een eigen stem hebben en een eigen pad gaan. Vaak ook mensen waarvan we eigenlijk stiekum zelf het verhaal willen horen – los van deze reeks.
En zo contacteerden we enkele maanden terug ook Debbie Pappyn. Wij zaten toen in Thailand, zij en David elders in de wereld. Verder dan een paar mailtjes kwam het door de drukte toen niet. Tot hier in Buenos Aires onze wegen elkaar kruisten. En dus zaten we enkele dagen geleden samen op een zonnig terrasje in Buenos Aires.
Read the rest of this entry »
Karl Symons is TV journalist, documentaire maker en travel writer. Hij woont en werkt in Kaapstad (Zuid-Afrika) en is oa bekend van reis- en lifestyle reportages zoals GO2 en De Tafelberg. In deze blogpost vertelt hij meer over het waarom en het hoe van zijn vertrek naar de Zuid-Afrika.
Een luid, dierlijk gebrul! Toen ik me omdraaide zag ik Richard oog in oog staan met een flink uit de kluiten gewassen baviaan. Ongetwijfeld het alfa-mannetje van de troep die we net passeerden. Het was een stralende ochtend en er waren amper bezoekers in de stille uithoek van het Cape Point Nature Reserve. Samen met mijn collega tv-maker en goede vriend Richard Wicksteed en zijn broer David waren we op weg naar de bruisende branding van de Atlantische oceaan om video-opnamen te maken van surfers. Richard en David waren fervente beoefenaars van de sport. We wandelden van de auto door de sneeuwwitte duinen in de richting van het maagdelijk ongerept strand en het flikkerend blauwgroene water: één van hun favoriete surfspots. Zij sjouwend met de surfplanken, ik met de camera en statief. Richard moest dringend even plassen en zou ons later vervoegen op het strand. Uit de fijnbosstruik dat hij uitkoos om te bewateren sprong plots een stevige baviaan. Het beest was duidelijk pissed off. David en ik keken met ongeloof naar de vreemde dans die het duo ten beste gaf. Ze stonden amper een halve meter uit elkaar en de baviaan haalde keer op keer uit met ontblote tanden. Richard week geen centimeter en brulde bloedstollend terug. Ik keek er als verlamd naar, maar David graaide een stuk hout van de grond en holde luid schreeuwend en vervaarlijk wiekend naar het strijdtoneel. Daar had de macho baviaan niet van terug. Hij staarde verschrikt naar de aanstormende broer, maakte een pirouette en holde met bokkensprongen, telkens omkijkend, naar de achtergebleven bavianengroep.
Read the rest of this entry »
We hebben nog enkele ipad/macbook/iphone sleeves bij de mama liggen die nog verkocht worden. Als er iemand nog een idee zoekt voor onder de kerstboom…
iPad: zwart structuur leer – 45€
Macbook 13″: lichtbruin – 49€ (59€)
Macbook 15″: zwart – donker bruin geribbeld – 49€ (59€)
iPhone: lichtbruin – 23€
De sleeves kunnen opgestuurd worden vanuit Oostende. Verzendingskosten (BE): 5€. Levertermijn: 2à5 werkdagen. Eentje bestellen kan door ons een mailtje te sturen. Foto’s hieronder. Read the rest of this entry »
Jan Van den Bergh is CEO van Holaba Shangai en vertelt in deze blogpost over het hoe en waarom van zijn vertrek naar Shanghai. Over successen en minder makkelijke tijden, over avonturen en risico’s, China en de beperkingen van lifestyle design & de maakbaarheid van de wereld.
Ik ben in 1952 geboren. Germaanse gedaan. Maoist geweest. Copywriter geworden in 1978. Dan creatief directeur. Wat later werd ik de op dat moment jongste CEO van een reclamebureau in Belgie. Ikke fier. Uiteindelijk – 20 jaar geleden – heb ik “mijn” eerste eigen reclamebureau opgezet met 3 andere gelijkgezinden (toen heetten we Quattro en nu heet het Saatchi Brussels). In 1994 was ik er als de kippen bij toen het internet zijn kop opstak in Belgie en uit dat pionieren groeide binnen Quattro een unit die later “mijn” 2de bureau zou worden en dat nu nog steeds zeer alive and kicking door het leven gaat als Boondoggle. Read the rest of this entry »
Ik herinner me mijn eerste communie nog als gisteren, ‘t is te zeggen, ik herinner me vaag het feest, en de vele mensen, het lammetje met bloed, maar vooral dat ene kadootje, van die ene suikertante, die nog studeerde en geen geld had. Zij gaf wat mijn neef en ik ons nog tot op vandaag herinneren: Het beste kado van al. Een eenvoudige treinreis naar Antwerpen,voor een theatervoorstelling over een piraat. Een ijs met 12 bollen in een ijssalon. Een ervaring. Een avontuur. Een verhaal. Read the rest of this entry »
Toen we Bart interviewden merkte hij op dat mensen soms met een beetje afschuw zeggen dat hij veel geluk heeft. Daarbij insinuerend dat zij minder kansen hebben. Ook wij hoorden dat al enkele malen. Meestal in één adem gevolgd door de redenen waarom wij dit wel en zij dit niet kunnen: ik werk in loondienst, ik heb geen job die ik kan meenemen, we hebben kinderen,…..
Ine schreef daar eerder al een reactie op. Ook Bart haalde aan dat het volgens hem weinig te maken heeft met minder kansen krijgen maar bepaalde keuzes die je maakt. Toen ik enkele dagen terug met Natan aan t praten was, een Argentijnse industrial designer die jaren in Melbourne woonde, dan vergeleek hij zijn leven met dat van enkele vroegere studiegenoten.
Read the rest of this entry »
