Op reis vertrekken voor langere tijd betekent vaak ook met officiele instanties contact nemen. Iets wat niet altijd even evident blijkt…
Probeer maar eens bij Proximus of andere providers een menselijke stem aan de telefoon te krijgen. Neen, eerst moet je door een hele resem voorkeuzes en vaak trek je je in de tussentijd de haren uit.

Ik belde gisteren Proximus om het opzeggen van een voorafbetaalde optie. Ik hoefde deze keer slechts 5 keer te bellen naar 2 verschillende nummers, en het duurde slechts 45 minuten eer alles in orde was. Een overwinning. Wat zeg ik. Een triomf! Slechts.5.keer.bellen.
De laatste keer belde Catherine wel 14 keer voor het opzeggen van haar abonnement.

Read the rest of this entry »

Een paar dingen die me opvielen de afgelopen maanden:
-In tegenstelling tot wat iedereen denkt voor vertrek: leven uit 3 valiezen is gemakkelijk (zeker op een land waar het gemiddeld 32 graden is)
Heck, het doel voor de volgende reis is 2,5 valiezen. En met de e-readers verdwijnen de boeken uit de bagage. En dan hebben we al 2,5 valiezen meer.
-We hebben nog NIETS gemist van thuis. Een computer, goeie muziek en een e-reader. That’s all I need.
Zonder zever: ik kan me geen enkel voorwerp/ding in het hoofd halen dat ik heb gemist.
(Ja, we gaan blij zijn om onze familie en vrienden even terug te zien. Maar dat zijn mensen. En ja toegegeven, toen we hier lazen hoe de Gentse Feesten bezig waren, baalden we. Misten we de ambiance.)
-Reizen is duur. Vergis je niet.
Leven ter plaatse is goed te doen. Long term rates, goedkoop eten. Dat maakt ergens leven goedkoop. De verplaatsingen echter soeperen alles op. En ook alle toeristische dingen. Duurduurduur.
(Waarmee we nog steeds op een gemiddeld maanloon komen om onze reis te realiseren)
-Leven in Kaapstad is NIET duurder dan in Thailand. Dat ligt wellicht aan onze keuze van wonen. Maar wij wilden niet in een lelijk appartementje leven. (En dat deden we ook niet in Kaapstad.)
-Thailand na Kaapstad was eerlijk een zware teleurstelling in het begin. De ambiance, de cultuur, de vrienden. We misten het badly.
-Thailand is cultureel ongelooflijk mooi voor een toerist: tempels en ander exotisch schoons. Om te wonen vinden we het cultureel te verschillend, is er te weinig input. (De zee daarentegen brengt een niet te onderschatten voordeel…)
-Opstaan, 1 minuut wandelen het restaurant met wifi en zicht op zwembad en zee is ontspannend. Het neemt de lust om te werken niet weg. Het zorgt wel dat je minder procrastineert. Lummelen is minder tijd in de pool.
-Wij hebben alsnog een stad nodig, ontdekten we voor onszelf. Cultuur. Liefst een beetje meer Westers. Dat is waarom ik in Tel Aviv kon aarden, dat is waarom Kaapstad rockte. En dat is waarom Buenos Aires ons hopelijk niet zal teleurstellen.
-We hadden teveel hooi op de vork genomen de eerste maanden. Voor de hele reis trouwens. Dat wordt waar mogelijk bijgestuurd.
-Reizen om te reizen is not the way to go. We hebben bepaalde plekken op ons lijstje gezet die in de gids stonden omschreven als ‘schitterend, wow, leuk,…’ om er aangekomen het maar gewoontjes te vinden. Dat klinkt decadent, maar is het niet. Reisgidsen maken de dag van vandaag van alles een highlight. En de mensen ter plaatse nog meer. Jip we zitten in Koh Samui. En we gaan hier niets bezoeken. Want er is hier niets. En dat is verdomd leuk.
-’Off-the-beaten track’ (wtf, wat off-beaten??) staat voor een groep rugzaktoeristen die samen een (intussen geasfalteerd) pad doet dat wellicht 15 jaar geleden de moeite was.
-Rugzakken dat is iets voor mensen die met bergschoenen de jungle in trekken, anderen moet het gemak van wieltjes eens te goei onderzoeken. Het zou ze het leven gemakkelijker maken. Maar idd, het staat wat minder avontuurlijk…
-Goed internet is a bless. Bad internet is just bad.

We postten het al op Twitter. We wijzigden onze plannen en besloten 5 dagen terug niet naar Siem Reap in Cambodja te trekken.
Veel mensen zullen ons gek verklaren ‘Jullie zijn daar nu, en dan mis je Angkor Wat als highlight!’.
Klopt. Then again. Naar Cambodja gaan is niet ‘dadelijk’ in de buurt.
Het is 2 volle dagen reizen van waar we waren. Dat is even ver als naar Spanje gaan in tijd. En 1 dag terug. Vooraleer we een 2 dagen durende terugreis zouden aanvatten naar België. Waar ons 2 hectische weken wachten.
Read the rest of this entry »

Wellicht denken sommigen dat wij hier luilekker liggen te zonnen, en dat we rijk zijn, aan de foto’s te zien. Niets is minder waar.
Zowel Catherine als ik hebben de afgelopen tijd behoorlijk wat gewerkt. En dan bedoelen we geen 4-uren-week zoals Timothy Ferris ze probeert te verkopen.
Read the rest of this entry »

Over ons brommertochtje over de Golden Triangle gaan we heel summier zijn: plan geen brommertocht in regenseizoen. Punt.

Als troost toch nog een paar beeldjes tijdens die 2 dagen.

De berichten over de slow boot naar Luang Prabang schitterden in hun contradictie: het ging ofwel een mooi idyllische tocht worden zoals de plaatselijke bevolking die hier onderneemt. Ofwel een hel.
Wij gokten op het laatste. Maar omdat het de laatste dagen aanhoudend geregend had, leek de tocht overland via een bus ons nog onmogelijker. Vooral nadat we enkele dagen eerder tijdens het brommertochtje een vrachtwagen hadden zien vastrijden op een doorregende landweg.
Kiezen tussen erg of erger.
En dus kozen we erg.

Read the rest of this entry »

Eén van de dingen die ik al lang eens wou doen was ‘Mahout voor een dag’. Niet het typische olifantzitten, maar echt wat leren over de dieren zelf, en dan in de nek van het dier gaan wandelen.
Om uiteindelijk met het dier in ‘bad’ te gaan. En het te schrobben tot ie blinkt.

Ecotourism heet dat dan.
Read the rest of this entry »

People are always asking about the good old days. I say, why don’t you say the good now days? Robert M Young

Een vraag op Facebook: Toon maar eens hoe je de stad daar onveilig maakt op de brommertjes.
Awel, azo: