Het is hier van mijn (Ine’s) kant stilletjes geweest de laatste maanden… Dat had te maken met mooie werkprojecten, en goesting. Goesting om me te smijten op die projecten en geen goesting in andere dingen, zoals schrijven, sharen.
Een kleine terugblik op het afgelopen jaar en ik weet dat er veel veranderd is.
Weg van de geijkte patronen is het veel gemakkelijker ‘je-zelf’ te worden, met aandacht voor de dingen die je zelf wil.
We zijn altijd al vreemde eenden geweest, zowel Catherine als ik. We kozen vaak voor de niet voor de hand liggende keuzes. Veel mensen vinden dat cool. Maar toegegeven, we botsten vaak op tegen de geldende ‘norm’.
Toen ik de wereld vertelde dat ik van vrouwen hield, toen ik alleen vertrok op reis, toen ik naar het vreemde buitenland ging studeren, toen ik pertinent een auto weigerde, toen ik opteerde voor part-time ipv full-time, toen ik een appartement kocht maar er zelf niet in wilde gaan wonen, telkens was het net iets anders dan die norm. Op zich niet héél veel verschillend, maar genoeg om je telkens te moeten verantwoorden.
(Gelukkig heb ik ouders en groot-ouders die me hierin hard steunen, anders was het minder eenvoudig geweest.)
Die geldende norm word je zo met de paplepel ingelepeld. De dikke auto’s die rondom rijden. Het voordeel van een goeie job. Het streven naar een pensioen. De vakanties.
Reclame die je ermee rond de oren slaat, en heel de tijd roept: je moet die laatste dit of dat hebben, anders behoor je niet tot ‘ons’.
Wat die ‘ons’ dan is vraag ik me nog steeds af.
Ver weg waren de dingen allerminst eenvoudig, maar een ding was heerlijk: ons-zelf zijn en worden. Los van de verwachtingen van thuis, los van de materiele dingen, en van de verplichtingen
Het is een van mijn angsten nu we terug zijn: te vervallen in ervoor. Te vervallen in de verwachtingen en in de norm.
Maar ondertussen zien we hier en daar dingen verschijnen online. Mensen die hetzelfde in vraag stellen als wij, die ook roepen om je leven de ‘designen’ zoals wij het afgelopen jaar dat probeerden te doen.
We merkten het ook in de commentaren, in de mailconversaties die we met verschillende mensen hadden, in de twijfels die soms werden geuit: niet iedereen is nog op zoek naar ‘rijk en met aanzien sterven’ of in ‘een goeie job hebben en elke dag van 9 to 5 werken’.
Veel meer mensen zijn op zoek naar diepte, naar evenwicht.
We kunnen jullie deze dan ook niet onthouden…
Bij deze een warme oproep om te doen wat je in dromen hebt!
:)
Filmpje via @Leenta
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
En dan is er nog het kindjes/geen kindjes vraagstuk, met bijhorende clichés…
Mooie post. Mensen (ikzelf inclusief) volgen inderdaad te weinig hun dromen, uit angst voor mislukking en door een tekort aan zelfvertrouwen.
Ah, er zijn dus nog zo’n mensen … proficiat, fantastisch! Echt!
Tegen de stroom in roeien is vermoeiend, maar boeiend!
……daarom zie ik jullie ook zo graag…..
Hoi Ine (en Catherine)
ik ken je vriendin van vroeger, en hoewel we elkaar wat uit het oog zijn verloren, ben ik blij te lezen dat weinig dingen echt veranderen..
een heel herkenbaar verhaal doe je hier. En toch denk ik dat we stilaan in een kantelmoment zitten: sommige mensen weigeren bewust ‘die trein’ te nemen. Ik heb me ook laten vangen aan eerder opgelegde verwachtingen en normen, maar ben ook een 6tal jaar geleden een andere weg ingeslagen: gescheiden, zelf mijn dochter opgevoed tot nu, en bewust gekozen voor een job in het onderwijs zodat ik veel tijd voor mezelf en mijn dochter heb. Drie reizen elk jaar, merkkledij en fancy nieuwe gsm’s zijn er dus al een tijdje niet bij, maar dat is niet echt een gemis. Ik heb net zoals Catherine filo gestudeerd en probeer nog elk moment (met vallen en opstaan) die kritische zin te bewaren, maar daar is niet altijd begrip voor. Uiteindelijk een relatie begonnen met mijn beste vriend en het doet zo’n deugd te zien hoe we op dezelfde golflengte zitten. En eerlijk gezegd, ik zie dat bij mijn 17-18-jarigen ook hoor: die tegenzin om in de ratrace te stappen, die nood aan iets meer diepgang en gesprek.. Ik ben ervan overtuigd dat meer een meer mensen bewust een andere weg inslaan, en dat is idd niet evident, maar we hebben hem dan tenminste wel zèlf gekozen, .. Ik zou het niet anders willen!
Geef C een dikke knuffel van mij!
grtjs
Nele De Saeger
Och och , hangt er allemaal van af wat ge juist droomt … ik heb toch zeer regelmatig dromen a) waar ik liever niet in the real flesh zou aan willen participeren , en b) waarvan ik pertinent zeker weet dat ik andere mensen beter niet mee ga moeten lastigvallen :-)
Hoi Ine,
Mooie post!
Het gevoel van die vreemde eenden is heel herkenbaar. Ik ben blij dat je het hier deelt, ik voel me sinds jullie avontuur zich aanvatte alleszins al veel minder een “vreemde eend” en dat doet deugd.
Het loont echt de moeite om op zoek te gaan naar wat je nu écht zelf wil ondanks de “pull” die je langs alle kanten ervaart om gewoon mee te varen in de stroom. En eens je die beslissing voor jezelf hebt genomen denk ik dat je niet zo maar terug zal vervallen in verwachtingen en normen.
Ik ben fan!
Hoi Ine,
Ik ben content dat ge in een tijd als deze leeft, en uw dromen DURFT en kunt verwezelijken,
Ik ben fier op U
uw Meter
Hoi, ik kwam hier na flink doorklikken en wilde jullie een compliment geven voor de prachtige website en de gave dingen die jullie doen. Echt te gek. Heel veel succes met het verder verwezenlijken van jullie dromen.
Kennen jullie deze al ‘ik weet pas wat ik denk als ik hoor wat ik zeg wat ik denk’? Nu lees ik jullie en jullie schrijven wat ik weet dat ik denk ! Heerlijk mezelf te herkennen. Heel inspirerend . Fijn om even bij stil te staan !
Inner peace !
Sofie