Toen we Bart interviewden merkte hij op dat mensen soms met een beetje afschuw zeggen dat hij veel geluk heeft. Daarbij insinuerend dat zij minder kansen hebben. Ook wij hoorden dat al enkele malen. Meestal in één adem gevolgd door de redenen waarom wij dit wel en zij dit niet kunnen: ik werk in loondienst, ik heb geen job die ik kan meenemen, we hebben kinderen,…..

Ine schreef daar eerder al een reactie op. Ook Bart haalde aan dat het volgens hem weinig te maken heeft met minder kansen krijgen maar bepaalde keuzes die je maakt. Toen ik enkele dagen terug met Natan aan t praten was, een Argentijnse industrial designer die jaren in Melbourne woonde, dan vergeleek hij zijn leven met dat van enkele vroegere studiegenoten.
Read the rest of this entry »

Ik heb dat nooit echt begrepen waarom mensen naar kerken gaan kijken op reis. Als ik in België ben, ga ik nooit naar de kerk. Ik zou niet weten hoe de Basiliek Van Koekelberg of de Romboutskathedraal er van binnen uitziet. En dus begrijp ik niet goed waarom ik dat in Thailand of Argentinië wel zou doen. Behalve de Sagrada Familia in Barcelona dan. Die is gewoon de max.
Read the rest of this entry »

Als de nieuwe plaatsen, de nieuwe sferen niet telkens opnieuw mijn wonden hadden geheeld, dan had ik vast een stalen schild voor mijn hart gebonden. Dan was ik waarschijnlijk ook vastgeroest in een veilige onverschilligheid.

(Danny Ronaldo)

Immens schoon vind ik dat. Die woorden. De beelden ook.
Maar die woorden. Ze zijn treffend voor wat ik soms voel. Denk.
Hoe we van hier soms kijken naar ginds. Van een afstand en ons vaak dingen bedenken.
Catherine opperde het daarstraks nog:
Hoe kan dat nu…
Hoe kan er nu na 4 jaar nog geen regering zijn en komt er niemand op straat. (Hier in Argentinië zou je alvast al een paar protestmarsen gezien hebben…)
Hoe kan de UN plots gewoon van de een op de andere dag executies van homofielen niet langer afkeuren.
Hoe kan het dat mensen iemand pesten tot brandplekken toe en daar nog geld voor krijgen ook?

Waarom schreeuwt er niemand moord en brand?

En toegegeven, als ik de vraag stel aan mezelf. Zou ik opstaan? Zou ik meepesten, durf ik niet te antwoorden.

Zitten we dan allemaal in die veilige onverschilligheid?

Er zijn veel beelden die je niet kan vangen.
Nachtbeelden. Landschappen. Intimiteit.
Er zijn vaker beelden die te groot zijn voor de camera. Teveel kleuren bevatten en zich niet laten opsluiten in het donkere bakje.
Zo ook de intensiteit van de mooiste watervallen ter wereld.
Te groot, te groen, te krachtig. Té.
Read the rest of this entry »

Na teveel dagen in het hectische Buenos Aires dat ons niet zo paste zijn we ‘gevlucht’ naar de countryside in Argentinië. Voor een weekje weg.
Na Cordoba, die ons naast een ongelooflijk aangename rust ook mooie kunst toonde, zakten we af naar Salta. In Salta is er de Tren de las Nubas, de trein van de wolken, die je 4000 meter hoog brengt en je tussen de wolken laat rijden.
Read the rest of this entry »

We trekken er enkele dagen tussenuit. Andere horizonten verkennen enzo. Proberen om t internet een beetje aan de kant te laten ook, de knop afzetten en te genieten. Want hoe fantastisch dit jaar ook is, soms is het wel vermoeiend. En dus gaan we naar Salta, met de trein door de wolken rijden.

In tussentijd had ik enkelen onder jullie nog de artikels uit Trends en The Bulletin beloofd. We zijn er eigenlijk wel een beetje trots op. Zoals één van de mama’s zei, als je zo in de Trends staat dan is het wel echt eh, dat is gene kak. En in The Bulletin staan we gefeatured in het ‘design issue’ tussen enkele groten uit de designwereld, Arne Quinze enzo. Our hero’s, quoi. Alé hupa, we groeien weer enkele centimeters. In mijn geval, met mijn 1m62, zeker geen slechte zaak.

Download artikel uit Trends
Download artikel uit The Bulletin

Toen we bij het begin van deze trip onze bestemmingen uitkozen, twijfelden we niet lang over Buenos Aires. Volgens zowat iedereen die hier al geweest is, een overheerlijke stad. En de idee van een gezellige stad aan het water met lekker eten & heerlijke wijn, fijne cultuur én talloze fijne bestemmingen in de rest van het land beviel ons wel. Want Ine wilde al sinds jaar en dag naar Patagonië en Antartica zei ons ook wel wat.

Maar ondanks de ‘hype’ is Buenos Aires niet wat we ervan hadden verwacht. True, Palermo Viejo is gezellig, de wijnen overheerlijk en we aten al enkele keren lekker. (Best sushi *ever* in Osaka!) De stad is duurder dan verwacht, maar ook dat is relatief. De meeste restaurant bezoeken zijn nog steeds goedkoper dan in België, net als de taxi of de metro. En op sommige vlakken is Argentinië niet duurder dan Zuid-Afrika. Maar op andere wel én we krijgen er een pak minder voor in de plaats.

Read the rest of this entry »

-De auto’s rijden hier even zot als in België.
-Er zijn hier hondersitters die met de honden gaan wandelen. 20 tegelijk… Schitterend zicht hoe iemand zichzelf telkens in de knoop loopt.
Of in de hondenkak stapt…
-Ze spreken hier anders Spaans dan in Spanje. Het klinkt Italiaans… En is nagenoeg onverstaanbaar.
-Ze zijn hier verslaafd aan een raar goedje dat de vervanging is van koffie: mate. Het ziet eruit als een groen papje waar ze heet water aan toevoegen en dat ze met een pijpje leegzuigen.
-Om 9u ‘s avonds beginnen koken is geen vreemde gewoonte hier.
-En gaan dansen om 2u evenmin. ‘s Nachts. Alsook aan de bel hangen om op bezoek te komen.
-Ze halen hier het vuilnis ELKE avond op. Behalve op zaterdag.
-’s Avonds trouwens wordt de stad gevuld met cartoneras: mensen die het afval sorteren en het verkopen aan de recycling centers. Ze zijn arm en het is hun manier om geld te verdienen.
-Tijdens feestdagen en weekends is de stad bijna autovrij. Op andere dagen is er constant file. (Elke dag komen er zo’n 1 miljoen auto’s de stad binnen.)
-Inefficientie ten top: de supermarkt. Aan de kassa zijn er geen loopbandjes en scant men eerst je boodschappen vooraleer de cassiere al die boodschappen in een zakje steekt. Als je dat zelf doet kijken ze een beetje raar.
-Je hebt hier veel rijdende autowrakken. En ook veel stilstaande. Alsof iemand zijn auto heeft laten staan en vergeten is waar ie geparkeerd stond. 10 jaar later staat ie er nog.
-Geen wonder dat de argentijnse vleesconsumptie de hoogste ter wereld is: een steak van 400gr is niet ongewoon. (Een normale portie in Belgie op restaurant is 150gr…) De Australier naast ons had daar geen probleem mee. (Maar dat zijn dan ook rare gasten…)
-Peper bestaat hier niet: op restaurant staat er steevast zout op tafel. Peper daarentegen is nergens te bespeuren… Jammer, want de gerechten zijn steevast te weinig gekruid.
-Om het openbaar zwembad te bezoeken moet je eerst langs de aanwezige dokter passeren. Die checkt of je al dan niet ziek bent. Dan pas mag je binnen…
En dn politieke eigenaardigheid: De ex-president is vorige week doodgevallen. Dat is (was) toevallig de man van de huidige presidente. Die voor de volgende ambtstermijn terug haar man ging steunen in zijn campagne om president te worden….
Wordt (zoals altijd) vervolgd..