Lifestyle Designer, het klinkt zo fancy … je zou er zo een een rubriek in de Weekend Knack van kunnen maken, zo van die artikels met mensen die in een oerstrak design interieur hun succesverhaal vertellen. Ik weet niet of ik mezelf daar mee kan identificeren, het klinkt zo berekend, weloverwogen en uitgekiemd en dat is nu net iets wat niet van toepassing is op mijn leven. Versta me niet verkeerd ik leef niet zonder doel of zonder ideologie, integendeel, alleen is het niet allemaal mooi uitgestippeld en gepland. Het gaat tesamen met onzekerheden, impulsiviteit en vooral gevoel.
Een jaar of twee geleden besloot ik dat het maar eens gedaan moest zijn met week in week uit hetzelfde te doen. Ik werkte toen full time in een reclamebureau als Digital Producer. De sleur van het bureauwerk begon op mijn gemoed te werken er moest iets gebeuren. Gelukkig ben ik nogal snel in het nemen van beslissingen en twee maand later was ik part time aan de slag. De sleur van de week was gebroken, het dag in dag uit “bureau zitten” was niet meer.
Ik had tijd, mogelijkheden, opties maar, niet te vergeten, ook minder inkomen.
Wel had ik nu de helft van de week beschikbaar voor die andere passie, fotografie.
Ik wou kijken of het mogelijk was om van mijn passie een beroep te maken en daarvan te leven.
Waarom die fotografie zo belangrijk is voor mij.
Ik ben weinig expressief creatief; daarmee wil ik zeggen dat ik buiten een grote mond weinig mogelijkheden heb om mij creatief uit te drukken. En toch voel ik die behoefte enorm! Ik kan niet schilderen, tekenen, gitaar spelen of zingen, … Door middel van foto’s kan ik mezelf wel heel goed uitdrukken, kan ik mijn kijk op de wereld, personen, momenten en situaties in één beeld weergeven. Het hoeft daarom niet steeds diepgaand of existentieel te zijn, gewoon weergeven hoe ik een moment heb ervaren door middel van een foto. Stilstaande beelden op zich spreken mij enorm aan, ze geven ruimte tot interpretatie, tot fantasie, … je kan je eigen verhaal erbij verzinnen.
Het eerste jaar was het echt een serieus pak aanmodderen, ik leerde evenwel enorm veel bij over fotografie, want er was tijd. Elke opdracht die zich voordeed voor een shoot werd aanvaard en de tijd die ik overhad vulde ik met eigen werk maken, in het wilde weg, onsamenhangend. Er was geen druk, ik kwam nog net rond met mijn part time inkomen om alle kosten te betalen. Extra foto materiaal werd bekostigd met wat ik verdiende met fotografie. Ik stond niet stil, maar evolueerde ook niet echt, vond ik zelf.
Tegen het einde van 2009 begon het stilletjes toch aan mijn geweten te knagen. Ik kon de gewonnen tijd toch niet zomaar kon laten voorbij gaan met in het wilde weg rond te fotograferen? Ten slotte had ik ook verantwoordelijkheden naar mijn vriendin toe, die nu de grootste kostwinner was in huis. Ik moest en zou mijn fotografie als een inkomensbron moeten kunnen opbouwen. Dat was van het begin van de part time altijd al de bedoeling geweest. Daarbij kwam nog eens het prachtige nieuws dat mijn vriendin zwanger was, we liepen op wolkjes. Ondertussen groeide de druk wel onderhuids dat ik mee een kind moest onderhouden en dat er dus brood op de plank moest liggen. En plots was er financiële – commerciële druk.
Ik heb er ongeveer twee maanden over gedaan om die klik te maken.
Berekend wat ik moet verdienen om rond te komen met ons drietjes nu, mezelf steeds verkopend her en der, … alles op eigen initiatief, gedereven door motivatie.
We zijn nu bijna een jaartje verder en ik moet zeggen dat ik het er niet slecht vanaf breng, al zeg ik het zelf.
De keerzijde van de medaille is dat ik wel 7 dagen op 7 bezig ben van ‘s morgens tot ‘s avonds.
Maar het is gevarieerd en kom op plaatsen waar je anders niet komt, ontmoet verschillende mensen en sta bijna elke dag ergens anders. Genoeg variatie en uitdaging. Soms is er wat tijd over en dan kan ik een namiddag in de zon doorbrengen op een terrasje…
Heerlijk om je eigen planning kunnen maken, je eigen baas te zijn.
En als ik niet bezig ben met commerciële opdrachten probeer ik me toch te engageren voor projecten die ik zelf uit de grond heb gestampt zoals www.2060.be, aan meewerk: www.spottedbylocals.com of gewoon voor de fun doe: Salon8.
Zolang het maar met fotografie te maken heeft maakt het mij allemaal niet uit welke inspanning het kost.
Enfin, een lange, misschien onsamenhangende aanloop om eigenlijk te zeggen dat Lifestyle Design een duur woord is voor het heft in eigen handen te nemen. Mijn generatie, die van de dertigers, is volgens mij een generatie die een combinatie is van de twee vorige generaties. Wij leven nù en genieten nù maar denken ook aan de toekomst. Ik wil nù het meeste uit mijn leven halen, zonder het te verhypotikeren. Nu én later als we oud zijn leven en genieten, maar ook nù hard werken en keuzes maken.
Ik ben nog maar aan het begin van waar ik met mijn leven naar toe wil. De eerste veranderingen zijn gemaakt, de eerste pionnen uitgezet… hoe het allemaal zal aflopen daar heb ik geen flauw idee van.
Maar I’m gonna give it my best shot.
Zoals in het begin van dit artikel aangehaald is, je leven meer naar je eigen hand zetten een voortdurend koorddansen tussen impulsiviteit en doorzettingsvermogen, je gevoel volgen en business commerciëel denken, tegen de lamp lopen en muren doorbreken. Dat maakt het juist boeiend, je wordt er mentaal rijker van, je challenged jezelf!
Ik weet niet of ik het perfecte voorbeeld ben om hier deze rubriek te openen of zelf al er maar in te staan, dat laat ik aan u over!
In elk geval: it’s gonna be my way…
www.nikocaignie.be
www.dipfico.be
www.2060.be
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
Deze jonge twintiger gaat volledig met je akkoord! :)
Leuk verhaal en keep up the good work! ;)
I couldn’t agree more.
alleen: ik vind het dag in dag uit leven nog geen echte sleur. :-)
de dag dat ik dat merk, verander ik (did it before, will do it again).
Niko,
Bedankt om jouw verhaal te willen delen! Dergelijke verhalen lees ik graag, ze werken inspirerend en tegelijk krijg je ook een inzicht in de beweegredenen van de persoon in kwestie, wat me ook erg kan boeien. Zelf werk ik al enkele jaren bewust 4/5e waardoor ik meer tijd kan spenderen aan mijn passie fotografie. Ik ben ook in bijberoep begonnen om dan eind vorig jaar (omwille van verschillende redenen) het ingeslagen pad van de commerciële fotografie te wijzigen naar documentaire fotografie, een genre dat me veel nauwer aan het hart ligt dan eender welk ander genre. Een beslissing die ik me nog totaal niet beklaagd heb.
Het is de bedoeling te groeien in het domein waarin ik nu actief ben en mijn 4/5e job op termijn wat meer af te bouwen, al wil ik voor dat laatste niet zomaar elke prijs betalen. En dan kom ik tot één van jouw uitspraken waarmee ik het wat moeilijk heb. Je schrijft het volgende: “Ik moest en zou mijn fotografie als een inkomensbron moeten kunnen opbouwen. Dat was van het begin van de part time altijd al de bedoeling geweest.” Wat hogerop schrijf je dat fotografie een passie is. Ik hoop hier niet uit te moeten afleiden dat fotografie puur als inkomstenbron dient? Want hoe kan je fotografie als passie laten rijmen met het feit dat geld verdienen met fotografie een doel op zich is? Dat snap ik totaal niet. Een passie oefen je niet uit voor het geld, dat is een verkeerde motivatie. Uiteraard kan ik wel begrijpen dat je graag inkomsten genereert uit fotografie, dat wil ik per slot van rekening ook wel, maar met een ingesteldheid van geld verdienen als doelstelling heb ik het moeilijk. Want dan loop je volgens mij het gevaar dat je eender welke opdracht aanneemt om toch maar brood op de plank te krijgen, opdrachten die je ook niet graag doet. Ik heb het deels meegemaakt, vandaar mijn beslissing vorig jaar om mijn hart te laten spreken en terug te keren naar het genre fotografie dat ik echt wil doen. Mogelijk heb ik jouw uitleg niet goed geïnterpreteerd? Of neem je toch enkel die opdrachten aan die je echt wilt doen en leuk vindt? Mocht je het even willen verduidelijken, zou ik dat fijn vinden. Ik zou over dit onderwerp nog uren kunnen vertellen, maar ga hier even stoppen en wacht je reactie af.
Ik vind het alvast moedig dat je de stap hebt durven zetten. Veel succes gewenst!
Serge
Hey Serge,
Merci voor je feedback. Om even op je vraag te antwoorden.
Op zich is dat geen must maar als dat een doel is dat je voor jezelf stelt dan is daar volgens mij niets mis mee. Een passie blijft een passie of het nu als werk, passie of beide is dat maakt niet uit.
Ik haal nu ook inkomsten uit mijn fotografie maar ik blijf in mijn vrije tijd even gepassioneerd fotograferen. Dat ik daar een levensonderhoud uit wil halen wijst op het feit dat ik liefst me zaken met bezig hou waar ik gepassioneerd door ben.
Het klinkt misschien een beetje vreemd in mijn post, maar ik ben nu eenmaal niet een gevleugelde schrijver of woordkunstenaar ;-)
Wat betreft opdrachten… of ik nu opdrachten aanneem die soms minder interessant zijn, kan zijn. Maar ze zijn ad hoc en door de kortheid van opdrachten kom je op verschillende plaatsen, ontmoet je mensen, … van 5 dagen achter een bureau zitten word ik ook niet blij en ik kan me voorstellen dat jij op je werk ook wel eens taken doet die minder boeiend zijn.
Kan het mij dan schelen dat ik eens iets ga fotograferen dat minder interessant is, neen. Daarbij, elk type opdracht, hoe banaal ook daar leer je iets uit bij. Ik ben niet kieskeurig in opdrachten, maar niet om het feit dat jij aanhaalt, maar wel om zoveel mogelijk ervaring op te doen, gechallenged te worden…, een grote nuance met hoe jij het formuleert.
Ben ik minder gepassioneerd omdat ik er van wil leven, ik denk het niet. Integendeel! Ik heb het ideaal om mezelf gelukkig te maken door te leven van wat ik graag doe. Daar ligt een grote nuance met wat jij schrijft.
Dus perspectief is een belangrijke factor!
Maar het gaat hier over één zinnetje in een hele post, laat ons daar ook niet op blindstaren ;-)
Niko,
Hartelijk dank voor de verduidelijking. Ik bekeek de situatie van uit mijn eigen ervaringen, na jouw bijkomende uitleg zijn jouw beweegredenen me al duidelijker. Ik wou me zeker niet blindstaren op dat ene zinnetje, ik vroeg me alleen af of ik het wel goed begrepen had omdat wanneer ik rondom mij kijk, ik de indruk heb dat mensen soms eerder geneigd zijn om iets te beslissen louter om financiële redenen en niet zozeer omdat ze iets graag doen. Je hebt hierboven wel voldoende verduidelijkt dat dit niet het geval is.
Ej Serge,
Ik denk dat dat voor iedereen wat verschilt.
Zelf ben ik destijds ook in bijberoep gegaan als webdesigner en fotografe. Met het idee dat er niets leuker is dan van je passie je beroep te kunnen maken.
Net als jij ben ik van nature een documentaire fotograaf.
En stootte ik tegen de beperkingen van het rijmen van passie en werk in die sector.
Er is helaas te weinig ‘werk’ en ‘vrijheid’ om er ook echt te kunnen van leven.
En daar haal je dan idd het juiste accent aan: je bent andere dingen gaan doen dan je passie. Nl. commerciele fotografie.
Waardoor je (althans ik toch) een beetje teleurgesteld/gefrustreerd geraakte in het feit dat je je ei niet kwijtkon.
Op dat moment is er dus een duidelijke switch gebeurd: ipv je passie (nl documentaire fotografie) ben je iets gaan doen dat je geld oplevert, maar niet je eerste keuze was.
In fotografie ben ik zelf ook bewust geswitched. Heb ik niet langer documentare/reportage opdrachten gezocht omdat er teveel compromissen waren in mijn ogen. En net als jou geopteerd om dergelijke opdrachten te gaan doen zonder verloning.
En ik denk gewoon dat voor Niko zijn passie ligt in de dingen die toevallig wel commercieel haalbaar zijn. Zoals de portretten. of de bedrijfsfotografie.
Hetzelfde verhaal met veel huwelijks/baby/mensenfotografen: ze doen dat gewoon heel erg graag. En dan kan je beroep je passie zijn. Of omgekeerd :)
Bij webdesign heb ik dat bijvoorbeeld. Daar heb ik wel het gevoel van vrijheid en aanbod van klanten die kiezen voor mijn stijl. Daar heb ik wel mijn passie en werken gecombineerd.