Eén van de dingen die ik al lang eens wou doen was ‘Mahout voor een dag’. Niet het typische olifantzitten, maar echt wat leren over de dieren zelf, en dan in de nek van het dier gaan wandelen.
Om uiteindelijk met het dier in ‘bad’ te gaan. En het te schrobben tot ie blinkt.
Ecotourism heet dat dan.
Aangezien Catherine helemaal niet moet hebben van om het even welk beest, was de uitstap gepland toen zij zat te mediteren in een tempel (waarover ze wellicht zelf nog meer zal vertellen :) )
De dag zelf was onvergetelijk, ook al was ie kort. Het is echt ongelooflijk om op zo een beest even rond te stappen.
Maar los daarvan kon ik het niet helpen er minder eco aan te vinden dan gedacht.
Ok, de olifanten moeten maar 1 tocht per dag maken ipv de oneindig veel rondjes in een typisch toeristenolifantenkamp, om maar te zwijgen van de ‘bedel’olifanten. En ze zijn veel beter af dan het houtloggen dat veel van die beesten destijds dienden te doen. Eén zo’n mensje in zijn nek, of een hele boomstam achter zich is een wezenlijk verschil.
Alleen.. alleen werd het me duidelijk dat boven alles het toch toerisme is, met een luikje eco aan.
Zo werden de olifanten constant gecorrigeerd als ze zich wilden vuil maken. Terwijl dat een natuurlijk gezonde gewoonte is. Tegen infecties. Maar toeristen op een vuile rug gaat natuurlijk niet.
Het in het bad gaan was duidelijk iets wat ze moesten, en niet altijd enthousiast leken over te zijn.
Er was een mahout die duidelijk de olifanten graag plaagde. Mijn zijn gepunte stok…
Onze tour zelf was ook een veredeld mahout zijn: ja, je zat op de rug van het dier. Maar je gaf zelf geen instructies. Dat deden de echte mahouts die meewandelden. (Niet dat ik verwachtte om plots direct zelf mahout te zijn, maar het had net iets meer kunnen zijn.) en je deed ja, een klein rondje.
Informatief werd ik veel rijker op Wikipedia dan wat men me daar vertelde. En mijn vraag of hun dansende olifant dat deed door verveling of niet, bleek onbeantwoord. (Internet vertelde me intussen dat het wel degelijk ‘weven’ is dat ze doen.)
Ik ben benieuwd of mijn ervaring aan de farm lag (die hoog aangeschreven staat online) of gewoon aan mijn kritische blik. Ook benieuwd of andere farms het op dezelfde manier aanpakken.
Ben ik blij dat ik het gedaan heb? Ja, zeker. Maar ik heb wel gemende gevoelens.
Benieuwd of mensen die de andere mahout kampen deden (Patara en Elephant Conservation Camp) hetzelfde ervaarden.
Zelf al gedaan? Laat gerust weten in de comments wat jij toen vond.
Deze meneer schreef de drie mogelijk ervaringen op, terwijl deze dezelfde vragen stelt als ik.
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
Misschien zijn die beesten toch nog altijd beter af in hun normale biotoop, het zijn mooie fotos en hartvertederend die moeder olifanten met hun babytjes,
We zijn net terug uit Thailand. Daar hebben we op een olifant gezeten die bestuurd werd door een mahout van 43 jaar en zijn olifant was 40 jaar oud.
Het besturen ging mestal met praten en sturen met zijn blote voeten achter zijn oren. Ook zong hij heel zacht een lied dat klonk als een slaapliedje, waarschijnlijk om zijn olifant gerust te stellen. Zelf houden we niet van uitbuiting van dieren, toch hadden we er geen vervelend gevoel over.