De berichten over de slow boot naar Luang Prabang schitterden in hun contradictie: het ging ofwel een mooi idyllische tocht worden zoals de plaatselijke bevolking die hier onderneemt. Ofwel een hel.
Wij gokten op het laatste. Maar omdat het de laatste dagen aanhoudend geregend had, leek de tocht overland via een bus ons nog onmogelijker. Vooral nadat we enkele dagen eerder tijdens het brommertochtje een vrachtwagen hadden zien vastrijden op een doorregende landweg.
Kiezen tussen erg of erger.
En dus kozen we erg.
We begonnen met een niet te snelle start. Het busje dat ons om 6.15 zou oppikken kwam pas om 7.30 opdagen. Cramped met veel te weinig beenruimte vlogen we richting Laotiaanse grens. Alwaar we 3u later op een overzet werden gezet en ons een rivier later in Laos bevonden.
So far, so broken, so good…
Papieren invullen, stempelen, betalen, verder sleuren met bagage en dan zien waar we voor vreesden: door onze laattijdige start waren al de ‘mooie’ zitplaatsen al bezet. Mooi was relatief: een 80 tal mensen die op harde houten banken, sommigen met een snel aangeschaft kussentje. Waaronder wij, helaas zonder bankje…
Eerst bood de grote frigo toelaas, maar toen we vertrokken diende de lokale bar geopend en wij verhuisden naar de laadruimte die behoorlijk comfortabel bleek te zijn en ideaal om door de miserie heen te slapen. De toeristil bleek zeer behulpzaam.
De reis zou 16u duren. Met een stop in een plaatselijk vissersdorp dat door de komst van de Lonely Planet, en de bijhorende schare toeristen, omgebouwd werd tot overnachtingskamp. Helaas met de bijhorende LP voorwaarden: on a shoestring. En dus scruffy. Blijkbaar vinden rugzaktoeristen dat authenthiek…
Wij niet. Wij zijn eerder budgetboutique. En knepen onze ogen stijf dicht.
Dag 2 bleken we al gewend aan het spartaanse leven zonder internet. Al hielp het dat boot nr2 wat comfortabelere zetels had. En beenruimte. En dat de zon scheen. En we deze keer ons eigen lunchpakket hadden voorzien.
En vooral omdat we om het uur een stop maakten met fotogenieke gelegenheden.
Waarbij we het bijna spijtig vonden toen we rond 4.30, iets eerder dan verwacht en gedacht aanmeerden in Luang Prabang.
Bijna spijtig. Niet helemaal. Want Luang Prabang bleek alles wat ervan werd gezegd: zalig ontspannen, met leuke guesthouses en lekker eten.
Maar meer daarover in een andere post. :)
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
ja jullie boot zag er een stuk minder comfortabeler uit dan degene die ik indertijd nam…
een hele woonboot voor amper 12 man…al is twee dagen je tijd doden op zo’n boot na evenveel dagen vliegtuig en nachttrein wel dodelijk voor een mens die zijn energie eens kwijt moet ;-)
mooie foto’s!
@Jeronimo Amai, you were lucky dan blijkbaar. De eerste dag was echt zoeken voor een plaatsje. De 2de dag hadden we iets meer geluk: autozetels in plaats van houten bankjes en voldoende ruimte voor de benen.
En we hadden de ipad mee. Dat was voldoende om de tijd mee te doden. :)