Deze anekdote dateert al van Kaapstad, en sluimert dus al een tijdje in mijn hoofd. Ik vond enkel nog niet de tijd om alles neer te pennen.
Iedereen herinnert zich levendig de aswolk die onze jullie contreien kwam teisteren. Ook in Zuid-Afrika kwamen heel wat Belgen vast te zitten. (Persoonlijk, mochten wij zijn komen vast te zitten, dan ben ik ervan overtuigd dat we dat niet zo erg zouden gevonden hebben. Uiteindelijk is het overmacht, en kan je maar zo snel mogelijk je aanpassen, en genieten van een paar dagen extra in Paradise.)
Het was ongelooflijk mooi om zien hoe toen Belgen opgevangen werden door andere Belgen. In Den Anker in Kaapstad, het Belgische restaurant aan The Waterfront, verzamelde hetzelfde groepje mensen elke dag om te zien hoe ze konden teruggeraken. Maar vooral: het team van Den Anker ving deze mensen op en hielp ze. De bazin, intussen al in België, bood haar huis aan enkele uren verder, zodat de gestranden geen zware kosten dienden te dragen op die dagen extra. En indien men toch liever in Kaapstad bleef, dan kon men elke dag gratis komen lunchen en dineren. Verder hielpen ze bij het zoeken naar vluchten, kortingen voor hotels afdwingen, en snel goedkoop auto’s te huren.
Zelf ben ik niet aan het echte expat community ding. Het is veel leuker je onder te dompelen in een plaatselijke cultuur met lokale mensen dan met expats die met elkaar rond te tafel gaan zitten.
Maar het was ongelooflijk mooi om te zien hoe men elkaar helpt in dergelijke omstandigheden. Belangeloos.
Ik denk dat het dat was dat ik zo mooi vond aan het hele vulkaan-met-de-onuitspreekbare-naam-verhaal: mensen wisten dat er niets kon veranderd worden, en gingen onmiddellijk samenwerken om tot oplossingen te komen. Via telefoontjes, mail, maar ook via schitterende forums op het internet, waar lege plaatsen in auto’s opgelijst werden. Overal hielp iedereen elkaar: hotels boden korting, vliegtuigmaatschappijen deden hun uiterste best mensen verder te helpen, en plaatsen zoals Den Anker hielpen met hun kennis. En niet altijd uit eigenbelang of angst voor negatieve reclame. Gewoon ook omdat men inzat met de gestranden.
En dat er soms die omstandigheden niet eens hoeven te zien. Zo bood Lies (eigenaar van Den Anker) haar huis ook aan ons aan. Want het stond anders toch maar leeg.
De wereld is gewoon een mooiere plaats op die manier.
Ik geloof dat er ooit een melige film werd over gemaakt.
Paying it forward ofzo.
Oh, Lies, bedankt! Ontbijten met dolfijnen op de achtergrond was een van de mooiste ervaringen tot nu toe op onze reis!
Je vindt hier een videootje van de gestrande Belgen © Video door Karl Symons
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
In London is er op 2 (sic) dagen tijd een Open conferentie (ala Barcamp) georganizeerd door consultants die vast zaten door de vulkaan.
http://blogs.imeta.co.uk/sstrong/archive/2010/04/21/853.aspx
We zitten hier toch, laten we onze tijd nuttig doorbengen en elkaar iets leren.
-Zaal,inschrijving, sponsors, eten, allemaal twittergewijs gevonden op minder als 48 u.
A sense or urgency.
Als mijn ouders huis is afgebrand in 1991 hebben we de zelfde hulp gekregen van mensen die we totaal niet kende (de buurvrouw van een ex collega van mijn ouders…)
@Yves Interessante link naar die conferentie.