Onze geeky vrienden die dit blog lezen kennen het concept van mini-pensioenen wellicht wel al. De rest misschien niet.
Het is zo simpel als het groot is…
Maar misschien eerst beginnen bij het begin: pensioenen zoals ze nu bestaan bestaan helemaal zo lang nog niet. Ze werden voor het eerst ingevoerd 1880 in Duitsland, een gevolg van de socialistische en communistische inspanningen van die tijd. Daarvoor waren je kinderen het appeltje voor de dorst. En dat verklaart nog steeds waarom er in zoveel landen mensen veel kinderen hebben: die blijven voor de ouders zorgen als ze ouder zijn.
Dat sociale stelsel is intussen een recht geworden in veel landen. Maar soms voelt het ook als een plicht.
Pensioenen leerde ik kennen toen mijn grootvader na een volledige loopbaan mocht stoppen met werken. Van de een op de andere dag werd hij, een sociale vitale man, werk-loos. Zat hij thuis. Hoefde hij niets meer te doen.
Een vreemd concept. Hij had zijn hele leven gewerkt naar dit moment. Een pensioen wordt vaak geopperd als de kers op de taart. De rest van je leven.
Maar toen ik hem destijds zag, zag ik vooral een man die niet zo heel veel zin had om thuis te zitten niets-doen.
De rest van je leven is lang…
Pensioenen werden dus kunstmatig ingevoerd. En ze voelen ook erg kunstmatig aan.
Ervoor bestonden ze helemaal niet. En niets zegt dat ze zullen blijven bestaan. Volgens mij is er helemaal geen geld meer om ooit de onze te betalen. Als ik dat durf te opperen, kijkt men mij aan met grote ogen. ‘De pensioenen, die gaan ze toch niet afschaffen’. -I bet you dat de communisten ook dachten dat hun ideologie voor eeuwig en altijd zou blijven bestaan. Groot was hun verbazing toen hun rijk afbrokkelde.-
Het duurde even eer hij zijn draai gevonden had, mijn opa. Met dat nietsdoen. Tijd opvullen. Samen met mijn grootmoeder, nu ze plots zoveel tijd samen hadden.
Ze zijn 80 nu, mijn grootouders, maar ze zijn zeker de generatie van de ‘senioren’. Ze gingen jaarlijks 3 keer op reis naar Spanje, voor 3 tot 4 weken. Ze hadden altijd wel iets te doen. Er werd immers een hele industrie opgebouwd. Marketinggewijs werd er een markt voor gemaakt. Met producten om te verpatsen. Maar toch leek er soms wat verveling. Alle volgende dagen als een lege kalender om in te vullen is alles behalve gemakkelijk.
Nog steeds lijkt die switch van fulltime werken naar volledig nietsdoen me zo abrupt. En zo vreemd ook. Veel ‘gepensioneerden’ wil graag nog iets doen. De overheid beperkt ze in het ‘bijverdienen’.
Stefan Saggmeister opperde een geniaal maar ozo simpel idee. Mini-pensioenen. (En hij was zeker de eerste niet, maar hij is wel iemand die het ook uitvoert.)
Je moet de video zien om het te snappen.
Het komt terug op dat idee: niemand wil abrupt stoppen met werken. Maar iedereen wil wel minder werken.
Mocht de overheid nu eens Sagmeisters idee gewoon invoeren, weinigen zouden er een probleem inzien om 5 jaar langer te werken. Ik althans niet. Mijn lief ook niet.
En u?
*Wij zijn hier niet aan ons ‘mini-pensioen’ bezig, dit jaar.
Maar we overwegen het misschien wel eens :)
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
