Een van de dingen die ik me jaren geleden had voorgenomen was minstens 1 weekend op de 4 iets echt tof doen.
Ik geef grif toe: de laatste jaren ben ik daar aardig de mist in gegaan…
Deze reis is op veel vlakken aanpassen. Dingen plannen, dingen doen. Maar tegelijk ook meegaan met de ‘flow’.

Ons plan voor het weekend was: surfen.
We zouden naar Muizenberg gaan en daar surfboards huren, en een wetsuit.
Maar toen was er een concert op vrijdag en nogal veel goeie wijn. En een kater op zaterdag. En een uitgesteld plan dat resulteerde in een avondpicknick op het strand ipv surfen in Muizenberg.
‘Morgen beter’ klonk het bij zonsondergang.
En zo gezegd zo gedaan: zondagochtend een gezond ontbijt, bikini’s aan, handdoeken mee, en vertrekkensklaar.
3 smsjes later werden de plannen volledig omgegooid: of we geen zin hadden om naar Mzoli’s te gaan?
Tuurlijk!
En zo trokken we naar Benita, couchsurfhost en intussen vriendin.

-Toevalligheden of niet, maar zij hostte 2 Belgen, die dan weer optrokken met Karl Simoens. (jullie misschien nog bekend van zijn reisreportages op VTM)
Diezelfde Karl contacteerden wij nog voor vertrek, en we hadden ergens al afgesproken ‘Mail/Bel me als jullie in Cape Town zijn!’
Wat er gewoon nog niet van gekomen was.
Onze hele reis bestaat al uit die gelukkige toevalligheden. -
En zo trok ons bonte gezelschap naar de township van Guguleto om te gaan ‘braaien’ (bbq’en) tussen een nog bonter gezelschap.

Mzoli’s is een slagerij in de township Guguleto, in de Cape Flats. Een slagerij in de zin van: een echte slagerij: het vlees ligt er opgestapeld. Je koopt er zoveel je wil, en laat het rechtstreeks op de BBQ leggen. Buiten staat er een tent waar je meer niet dan wel een tafeltje kan bemachtigen en genieten van de DJ’s die er een stevige beat zetten.
Het is een toeristenattractie geworden, maar desondanks zijn er heel wat township-bewoners die er paraderen op zondag.
We keken onze ogen uit, en ik had allang spijt dat ik mijn Nikon toch thuis had gelaten -townships zijn niet de beste plaats om gezien te worden met duur materiaal-.
Gelukkig was de Panny mee, en kon ik hier en daar enkele taferelen vastleggen.

Na een proever van het vlees en vele foto’s later keerden we terug naar de koelte van de oceaan, om uiteindelijk doodmoe te eindigen op een verjaardagsfeestje van vrienden van vrienden.

Wat een zondag…

Kaapstad is een van de meest ‘welcoming cities’ waar ik ooit was.
Mensen zeggen aangenaam welkom, introduceren je bij iedereen, en zijn vaak oprecht geïnteresseerd en enthousiast.
Niet zoals in Israel, Egypte en zoveel andere landen waar je onmiddellijk omzwermd wordt door mannen die meer willen dan gewoon ‘hallo’ zeggen, niet zoals in Peru en Bolivie waar we al te vaak de rijke toeristen waren om geld van te krijgen, en zeker niet zoals in Vlaanderen waar men je taxerend opneemt, en wantrouwend hallo zegt.

We kunnen echt nog veel leren van de gastvrijheid van andere landen, en leren hier net iets meer openminded te worden.

Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter

Gepost op March 8th, 2010 door Ine