Als je me 6 maanden geleden vroeg hoe het met me ging, antwoordde ik gegarandeerd ‘Super! De zaken gaan goed.’ En de zaken gingen goed. Té goed. Zo goed dat ik nauwelijks nog tijd had voor mezelf.
Het ritme dat ik leefde was er eentje van opstaan, werken, slapen. Maar vooral: ik werd geleefd.
Mijn lief werd er helemaal ongelukkig van. ‘Je bent er nooit’. Terwijl ik nota bene van thuis uit werkte…
Ik had alles waar ik ooit had van kunnen dromen. Een lief, een huis, een appartement, een cabrio, mooie designmeubels, de laatste nieuwe macbook met bijhorende iphone.
En toch was ik niet gelukkig.
Ik opperde het soms bij een paar dichte vrienden. Die me dan onbegrijpend aankeken. Eentje zei me ‘Maar jij bent alles wat ik zou willen zijn.’
Natuurlijk was er weinig reden om ongelukkig te zijn. Vanzelfsprekend had ik het honderden, neen, duizenden keren beter getroffen dan een groot deel van de wereld. En had ik geen enkele reden tot klagen.
Daar stond ik, 31, een succesvolle zaak, alle materiele weelde.
Mensen keken naar me, en er was respect. ‘Goed bezig’ hoorde ik af en toe. Ik zag de fierheid bij mijn grootouders, en ouders. Ik zag ook af en toe een glimp van jaloezie. Maar ook van opkijken naar.
31. Perfect aan het voldoen aan alles wat er van me verwacht werd.
En ongelukkig.
Heel ons leven is gebaseerd op ‘succesvol’ worden. Er hangen een heleboel parameters aan volgens onze maatschappij bepaald: een goed loon, een dikke auto, een mooie gsm, een groot huis. Soms ook een huwelijk en 2 kinderen. Statussymbolen heet dat dan mooi. En soms lijkt het alsof dat de doelen op zich zijn geworden.
Ik zie het rondom me. Hoe mensen die het niet hebben ernaar streven. Hoe anderen overtuigd de droom leven.
Life goes fast.
Ik zie evenveel mensen rondom me die het in vraag beginnen stellen. Want wie heeft bepaald wat succes is? Is het een goed loon? Of een bedrijfswagen? Of een job in London of Parijs?
Is succes niet gewoon doen waar je zin in hebt, waar je een passie voor hebt, en die passie proberen te beleven.
Ik deed een coaching om te horen wat ik al wist: al die dingen maakten me niet gelukkig. Toen men me vroeg wat ik echt wilde, was het antwoord simpel in zijn eenvoud: Reizen. De wereld zien. Focus op een paar eigen projecten. Nergens dook ‘een mercedes’ op, of een auto überhaupt. Nergens hoorde je het woord ‘succes’.
We hadden toen al lang besloten dat we een jaar weggingen. Dat ik de zaak een beetje ging terugschroeven, meer focussen. Dat we meer nadruk wilden leggen op de fun-stuff. Simpele dingen, zoals samen ontbijten. Mensen leren kennen. Leuke dingen doen. Gewoon. Zonder de rush.
Een maand later: de eigen projecten zijn er nog niet van gekomen. De rest wel: elke ochtend rustig wakker worden, samen ontbijten. BBQ’n met nieuwe vrienden. Er is nog veel werk, ik werk namelijk graag, maar het is geselecteerd en nauwkeurig. En de dingen die ik niet graag doe, weiger ik. Ten voordele van de projecten waar ik echt wil voor gaan.
En dan niet voor het geld. Wel voor de mensen die erachter zitten, en vertrouwen hebben in wat ik doe.
We vloeken soms, tegne onszelf, tegen elkaar, of tegen het internet, dat soms hapert, en dat ik eigenlijk heimelijk niet eens zo erg vind. Maar we lachen ook veel meer. En kijken naar elkaar. Anders.
Het kabbelt hier, zou je kunnen zeggen. Rustig. We leren mensen kennen, leuke mensen, interessante mensen. We rijden naar de wijnlanden, drinken de lekkerste wijn. Mijn lief kookt voor me, en ik ruim op. We gaan af en toe eten in lekkere restaurants. Minder dan een paar maanden geleden. Maar meer genietend.
We zijn gelukkig hier. Het kabbelt. Kabbelen is fijn.
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
En meer moet dat niet zijn! Mooi dat jullie gewoon leven en vooral dat jullie het met ons delen.
Ik merk dat vooral bij de vorige generaties, die statusymbolen belangrijk vinden. Misschien nog meer voor hun kinderen of kleinkinderen dan voor henzelf. Zoals je zelf ook aangaf waren je ouders en grootouders fier op de statussymbolen die je had.
Bij de jongere generaties merk ik dat die statussymbolen minder belangrijk worden. Veel mensen zijn op zoek naar iets meer. Sommigen gaan daarvoor op zoek naar zingeving in religies, anderen willen onthaasten.
Ik denk dat we nu ongeveer op een punt gekomen zijn waar meer en meer mensen zich gaan beginnen afvragen of het zo verder kan. De ratrace gaat alsmaar sneller en veel dingen worden oppervlakkiger. De drang naar authenticiteit is duidelijk merkbaar.
Ik sta hier zo hard achter. Kabbelen is mss voor mij niet de juiste term, maar keuzes maken waardoor stijgen op de ladder en materieler er beter van worden niet meer een noodzaak zijn.
Kiezen voor essentie en zelfontplooiïng is veel belangrijker.
Ik ben gelukkiger en wil daar gerust een aantal financiële consequenties van dragen.
We leven voor de toekomst maar we mogen niet vergeten NU ook te leven.
Het leven is inderdaad een zoektocht om een evenwicht te vinden. Extreme situaties en jezelf voorbijlopen is een gevaar, goed dat je op tijd tot inzicht kon komen.
Soms vraag ik mezelf af of ik niet hetzelfde straatje ingeslagen heb, maar voorlopig voel ik me net gelukkig bij de rush en slecht bij de rust en het familiale…
Het leven dan maar adapteren naar de periodes die je doormaakt als mens, denk ik dan.
Zolang je maar elke dag geniet en de dag dat dit niet meer gebeurt je je leven bewust bijstuurt! #goodluck ;-)
Ik las dit in Hasselt aan ‘t station in een cafeetje, wachtend op de bus, overladen met de eerste lentezon van het jaar — het was hier vandaag zo’n 18 graden — met naast mij een leeg Kriekglas. Ik kreeg de kriebels van je artikel toen ik het einde naderde :)
Ik typte dit op een Macbook Pro, verbonden met het internet via BASE. Het klinkt allemaal erg herkenbaar … Ik heb min of meer dezelfde voornemens als jullie opgebouwd over het laatste jaar.
Dus … doe zo verder, muzes!
@CheetahExplores Tnx! Leuk te lezen dat we niet de enigen zijn die er zo over denken.
@Matthieu Dat valt ons idd ook op hoe steeds meer mensen rondom ons op de één of andere manier hun eigen lijnen uitstippelen en steeds minder de ratrace willen ondergaan. Toch heb ik de indruk dat dat slechts een ‘subcultuur’ van mensen zijn en dat er ook een hele hoop mensen zijn die nog steeds volgens de waarden/normen van onze ouders verdergaan.
@dipfico We know how you feel about the subject. Lots of Respect!
@ImkeDielen Iedereen moet voor zichzelf idd uitmaken waar de essentie van zelfontplooiing ligt.
@Wim Fijn te horen dat het aanstekelijk werkt. Good luck met de voornemens! Keep us posted.
Ik ben de oma, we zijn zeker fier dat jullie zo “debrouillard” bent en het aandurft zo een wereldreis te maken, alhoewel je ook weet hoe ongerust ik was !!i
Wij zijn kinderen van voor de 2de wereldoorlog, opgevoed met principes,
Hard werken , sparen en geen geld door vensters en deuren gooien !!
Voor ons nekeer naar Brussel gaan was al ee n wereldreis en daar sliepen we er een week lang niet van! en dan namen we nog ons boterhammekes mee met kaas en hesp tussen !!!!
Enfin jullie weten nu ook wel dat ik sindsdien wel tamelijk goed geevolueerd ben en meekan met de tijd ! Ze zeggen : Geld maakt niet gelukkig,! maar er geen hebben , denk ik, is ook niet alles !
We zijn in alle geval content dat jullie het goed stellen en gelukkig zijt Meter