BBQ op het strand. Sinds jaar en dag één van de puntjes op mijn ‘things you should do at least once in a lifetime’ lijst. Het idee alleen al doet me watertanden. Alleen is dat niet zo makkelijk in België. Je moet al geluk hebben met het weer. En zelfs als dat mee zit mag je op zoek naar een stukje afgelegen strand. Want de combinatie BBQ + strand is in België niet toegelaten. Nu is een BBQ niet iets wat je makkelijk onder je trui wegstopt. En waar vuur is, is rook. Dus echt praktisch is dat illegaal BBQn ook weer niet.

Kaapstad heeft de meest fantastische stranden én Zuid-Afrika staat bekend voor het braaien (=BBQn). Het duurt dus niet lang voor de vraag zich opwerpt. En na wat rondvragen hier en daar, blijkt al gauw dat het hier op een beperkt aantal beaches toegelaten is. Bibi in de wolken en het duurt dan ook niet lang voor ik een beach braai probeer te organiseren.

Read the rest of this entry »

Een van de dingen waar Catherine al maanden van droomt is ‘surfen’.
Nothing more, nothing less.
Cape Town blijkt een ideale omgeving voor die sport. Op een half uurtje rijden ligt er immers Muizenberg, alwaar de golven perfect zijn voor ons, beginners.
En dus zoeken we een surfschool, met een leraar, en betalen we gezwind voor een lessenpakket.
We. Inderdaad. Ik heb me laten verleiden om mee te doen.
Ookal zitten er hier haaien in de zee…

Die haaien, daar kan niet zo heel veel van gezegd. Ze zijn groot en ze zijn moorddadig.
Men zou kunnen haaiennetten spannen, maar die beschadigen de zee-fauna en flora.
Haaien zouden in se niet tot bij de mensen komen, maar een van de andere toeristische activiteiten hier aan de kust is ‘shark-diving’, waarbij je in een kooi afdaalt tussen de haaien. Men smijt dan vis om de haaien de kooi te laten naderen. En dus is er een soort van slechte pavlov-reactie die gekweekt wordt: mensen zien betekent eten… Met soms alle gevolgen vandien.

In plaats van haaiennetten gebruikt men hier dus shark-watchers. Die speuren de kust af met grote verrekijkers op haaienvinnen.(Imagine the work… Uren staren naar de zee…) Meestal gebeurt er niets. Maar af en toe wordt er eentje gespot. Dan gaat het alarm af aan de kust, en rept iedereen zich uit het water.
Soms is het zicht slecht (door slecht weer) en dan speurt men de kust wel af, maar is de kans kleiner dat men ze ziet.
Door een vlaggensysteem (zwarte vlag: slecht zicht, witte vlag: haai gezien, groene vlag: kust is clear) en bij shark-alert sirenes ben je perfect op de hoogte van wat je best doet.

(Heel deze bovenstaande uitleg is voor de meter, die al ongerust belde dat we niet in de zee mochten gaan, want dat er een toerist opgegeten was door een haai.)

Om maar te zeggen: surfen in Cape Town voelt alleszins een pak spannender dan surfen op plaatsen zonder haaien :)

Anyways: wij dus naar Muizenberg, met 2 vriendinnen die ook graag hun surfkwaliteiten wilden opschroeven en wat techniek leren.

Om een heel lang verhaal heel kort te maken: mijn lief is een surfchick. Een natural. Geboren om te surfen. Ze was de enigste die we elke keer (of toch bijna elke keer) op haar plank zagen glijden op de golven. In haar strakke wetsuit.
Fier dat ik was. Mìjn lief. Op die plank daar. Surf. Babe.

Terwijl lag ik half te verdrinken in dezelfde golven.
Water te slikken. Vies vuil oceaanwater. Zout en al.
Geen surferchick, geen babe…
Eerder bakvis. Of verdronken waterrat…

We kregen van 2 super dames een wijn-tasting kadoo.

We hebben ons dan misschien nog niet op de echte wijn-velden gewaagd, in dit land kan je nergens foute wijn kopen…
Sam, een capetonian die ik op twitter ontdekte, stelde voor af te spreken in een wijnbar, La Boheme, in Sea Point.
Als wijnliefhebber, maar ook wijn-entrepeneur -zijn bedrijfje verkoopt Zuid-Afrikaanse wijn online- was hij de aangewezen persoon om ons meer te vertellen over wijn. En vertellen kon hij! :)

We leerden over hoe Zuid-Afrika een wijnland werd, eeuwen geleden, dankzij de Nederlanders nota-bene. Hoe daar jaren niets mee gebeurde, omdat Zuid-Afrika niet mocht uitvoeren, en hoe met de afschaffing van de apartheid dat plots veranderde.
Zuid-Afrika is de laatste 15 jaar dus pas echt aan het boomen geslagen als wijnland.
In onze contreien vrij populair, hier blijven ze beweren dat hun ‘kunde’ vooral een imitatie is van de Australische aanpak. Wat die ook moge zijn.

Pas de laatste 5 jaar is men dan ook weer volop bezig met eigen experimenten, ondermeer via de universiteit van Stellenbosch. Een wij die daar is uit voortgekomen is de Pinotage, en blend van Pinot Noir en Hermitage. ‘t Is te zeggen: die wijn bestaat al sinds 1941, en werd gecreerd op diezelfde Stellenbosch universiteit, maar stonk verschrikkelijk en was naar het schijnt niet echt lekker. De laatste jaren is men er terug mee beginnen experimenteren en heeft men er een houtsmaak aan toegevoegd die verbluffende resultaten schijnt te hebben.

We hebben hem nog niet geproefd, die pinotage.
Maar wel 3 andere, heerlijke flessen inlandse heerlijkheden, telkens op aanraden van de waitress die echt wel wist waarover ze sprak. De laatste van die 3 was hemels. Werkelijk. En dat was niet omdat we al 2 flessen kaduuk hadden gemaakt. Helaas waren wel te kaduuk om te noteren welke de naam ervan was. De wijn, Hedonism -hoe toepasselijker kan het nog?-, is blend van Shiraz, Grenache, Carignon en Mouvedre met een diepe smaak van hout. Er zijn slechts 10 barrels van gemaakt.
Ren naar de winkel en koop minstens 6 flessen.

En geniet als echte hedonisten.
Dat is wat wij deden. En doen.

Mocht u zich ooit in Sea Point in Cape Town bevinden: ga naar La Boheme: uiterst betaalbaar, lekker en ze weten waarover ze spreken!

Als je me 6 maanden geleden vroeg hoe het met me ging, antwoordde ik gegarandeerd ‘Super! De zaken gaan goed.’ En de zaken gingen goed. Té goed. Zo goed dat ik nauwelijks nog tijd had voor mezelf.
Het ritme dat ik leefde was er eentje van opstaan, werken, slapen. Maar vooral: ik werd geleefd.
Mijn lief werd er helemaal ongelukkig van. ‘Je bent er nooit’. Terwijl ik nota bene van thuis uit werkte…

Ik had alles waar ik ooit had van kunnen dromen. Een lief, een huis, een appartement, een cabrio, mooie designmeubels, de laatste nieuwe macbook met bijhorende iphone.
En toch was ik niet gelukkig.
Ik opperde het soms bij een paar dichte vrienden. Die me dan onbegrijpend aankeken. Eentje zei me ‘Maar jij bent alles wat ik zou willen zijn.’
Natuurlijk was er weinig reden om ongelukkig te zijn. Vanzelfsprekend had ik het honderden, neen, duizenden keren beter getroffen dan een groot deel van de wereld. En had ik geen enkele reden tot klagen.

Daar stond ik, 31, een succesvolle zaak, alle materiele weelde.
Mensen keken naar me, en er was respect. ‘Goed bezig’ hoorde ik af en toe. Ik zag de fierheid bij mijn grootouders, en ouders. Ik zag ook af en toe een glimp van jaloezie. Maar ook van opkijken naar.
31. Perfect aan het voldoen aan alles wat er van me verwacht werd.
En ongelukkig.

Heel ons leven is gebaseerd op ‘succesvol’ worden. Er hangen een heleboel parameters aan volgens onze maatschappij bepaald: een goed loon, een dikke auto, een mooie gsm, een groot huis. Soms ook een huwelijk en 2 kinderen. Statussymbolen heet dat dan mooi. En soms lijkt het alsof dat de doelen op zich zijn geworden.
Ik zie het rondom me. Hoe mensen die het niet hebben ernaar streven. Hoe anderen overtuigd de droom leven.
Life goes fast.
Ik zie evenveel mensen rondom me die het in vraag beginnen stellen. Want wie heeft bepaald wat succes is? Is het een goed loon? Of een bedrijfswagen? Of een job in London of Parijs?
Is succes niet gewoon doen waar je zin in hebt, waar je een passie voor hebt, en die passie proberen te beleven.

Ik deed een coaching om te horen wat ik al wist: al die dingen maakten me niet gelukkig. Toen men me vroeg wat ik echt wilde, was het antwoord simpel in zijn eenvoud: Reizen. De wereld zien. Focus op een paar eigen projecten. Nergens dook ‘een mercedes’ op, of een auto überhaupt. Nergens hoorde je het woord ‘succes’.

We hadden toen al lang besloten dat we een jaar weggingen. Dat ik de zaak een beetje ging terugschroeven, meer focussen. Dat we meer nadruk wilden leggen op de fun-stuff. Simpele dingen, zoals samen ontbijten. Mensen leren kennen. Leuke dingen doen. Gewoon. Zonder de rush.

Een maand later: de eigen projecten zijn er nog niet van gekomen. De rest wel: elke ochtend rustig wakker worden, samen ontbijten. BBQ’n met nieuwe vrienden. Er is nog veel werk, ik werk namelijk graag, maar het is geselecteerd en nauwkeurig. En de dingen die ik niet graag doe, weiger ik. Ten voordele van de projecten waar ik echt wil voor gaan.
En dan niet voor het geld. Wel voor de mensen die erachter zitten, en vertrouwen hebben in wat ik doe.
We vloeken soms, tegne onszelf, tegen elkaar, of tegen het internet, dat soms hapert, en dat ik eigenlijk heimelijk niet eens zo erg vind. Maar we lachen ook veel meer. En kijken naar elkaar. Anders.

Het kabbelt hier, zou je kunnen zeggen. Rustig. We leren mensen kennen, leuke mensen, interessante mensen. We rijden naar de wijnlanden, drinken de lekkerste wijn. Mijn lief kookt voor me, en ik ruim op. We gaan af en toe eten in lekkere restaurants. Minder dan een paar maanden geleden. Maar meer genietend.

We zijn gelukkig hier. Het kabbelt. Kabbelen is fijn.

In Zuid-Afrika

- hebben ze ook een ‘delhaize’ alleen heet die hier ‘woolworths’.
- wordt je door een hele rayon ‘sweets’ geleid voor je aan de kassa komt. Impulsaankopen op zijn best.
- vind je wijn met hilarische namen zoals ‘big mistake’ of ‘push me to the floor’.
- geeft men geen kus maar een knuffel.
- betaal je internet per megabyte.
- is t eigenlijk best wel duur.
- zijn er bruggen die plots in t midden van de lucht ophouden te bestaan.
- rij je links van de weg.
- staan je richtingsaanwijzers en ruitenwissers omgekeerd. Net als je versnellingspook.
- staat de straatnaam op de rand van het voetpad geverfd.
- kan je geen wijn in de supermarkt kopen op zondag.
- kan je de heerlijkste Thaise pizza’s eten en smaakt mozzarella helemaal niet naar mozzarella.
- heeft de president 5 vrouwen en 30 kinderen.
- staat op elk huis dat er ‘armed respons’ bewaking is. maar bij velen is dat alleen een bordje.

- wordt vervolgd….  

Een van de dingen die ik me jaren geleden had voorgenomen was minstens 1 weekend op de 4 iets echt tof doen.
Ik geef grif toe: de laatste jaren ben ik daar aardig de mist in gegaan…
Deze reis is op veel vlakken aanpassen. Dingen plannen, dingen doen. Maar tegelijk ook meegaan met de ‘flow’.

Ons plan voor het weekend was: surfen.
We zouden naar Muizenberg gaan en daar surfboards huren, en een wetsuit.
Maar toen was er een concert op vrijdag en nogal veel goeie wijn. En een kater op zaterdag. En een uitgesteld plan dat resulteerde in een avondpicknick op het strand ipv surfen in Muizenberg.
‘Morgen beter’ klonk het bij zonsondergang.
En zo gezegd zo gedaan: zondagochtend een gezond ontbijt, bikini’s aan, handdoeken mee, en vertrekkensklaar.
3 smsjes later werden de plannen volledig omgegooid: of we geen zin hadden om naar Mzoli’s te gaan?
Tuurlijk!
En zo trokken we naar Benita, couchsurfhost en intussen vriendin.

-Toevalligheden of niet, maar zij hostte 2 Belgen, die dan weer optrokken met Karl Simoens. (jullie misschien nog bekend van zijn reisreportages op VTM)
Diezelfde Karl contacteerden wij nog voor vertrek, en we hadden ergens al afgesproken ‘Mail/Bel me als jullie in Cape Town zijn!’
Wat er gewoon nog niet van gekomen was.
Onze hele reis bestaat al uit die gelukkige toevalligheden. -
En zo trok ons bonte gezelschap naar de township van Guguleto om te gaan ‘braaien’ (bbq’en) tussen een nog bonter gezelschap.

Mzoli’s is een slagerij in de township Guguleto, in de Cape Flats. Een slagerij in de zin van: een echte slagerij: het vlees ligt er opgestapeld. Je koopt er zoveel je wil, en laat het rechtstreeks op de BBQ leggen. Buiten staat er een tent waar je meer niet dan wel een tafeltje kan bemachtigen en genieten van de DJ’s die er een stevige beat zetten.
Het is een toeristenattractie geworden, maar desondanks zijn er heel wat township-bewoners die er paraderen op zondag.
We keken onze ogen uit, en ik had allang spijt dat ik mijn Nikon toch thuis had gelaten -townships zijn niet de beste plaats om gezien te worden met duur materiaal-.
Gelukkig was de Panny mee, en kon ik hier en daar enkele taferelen vastleggen.

Na een proever van het vlees en vele foto’s later keerden we terug naar de koelte van de oceaan, om uiteindelijk doodmoe te eindigen op een verjaardagsfeestje van vrienden van vrienden.

Wat een zondag…

Kaapstad is een van de meest ‘welcoming cities’ waar ik ooit was.
Mensen zeggen aangenaam welkom, introduceren je bij iedereen, en zijn vaak oprecht geïnteresseerd en enthousiast.
Niet zoals in Israel, Egypte en zoveel andere landen waar je onmiddellijk omzwermd wordt door mannen die meer willen dan gewoon ‘hallo’ zeggen, niet zoals in Peru en Bolivie waar we al te vaak de rijke toeristen waren om geld van te krijgen, en zeker niet zoals in Vlaanderen waar men je taxerend opneemt, en wantrouwend hallo zegt.

We kunnen echt nog veel leren van de gastvrijheid van andere landen, en leren hier net iets meer openminded te worden.

Plots krijg ik een email van de grootmoeder ‘Leven jullie nog?’ Een paar dagen niet posten is duidelijk geen goed idee ;)
In plaats van van de aardbol te verdwijnen, zijn we hier intussen gewoon goed aan het integreren.
Terwijl ik dit schrijf heb ik wellicht mijn eerste hangover en ligt Catherine nog lekker uit te slapen.

De afgelopen dagen zagen er ongeveer alsvolgt uit: opstaan -om de een of andere reden worden we hier veel vroeger wakker dan in Belgie-, lopen of zwemmen, ontbijten, werken, lunch en wandeling op het strand, werken, zwemmen, dinner.

Waar ik in Belgie wellicht zou blijven achter de computer steken wegens een overdosis werk, is er een belofte aan mezelf en (vooral) aan Catherine dat dit hier enkel kan als het echt moet.
Read the rest of this entry »