Johannesburg, 9u in de ochtend. We wrijven de laatste restanten van een woelige nacht uit de ogen en turen de rolband af op zoek naar onze bagage. Wat lijkt als een eeuwigheid later rijden we met de 3 stuks bagage, ons hele hebben en houden voor het komende jaar, richting uitgang. Daar worden we opgewacht door Nelson, een grijzende 40er die ons met een ontwapenende glimlach verwelkomt en niet veel later vlot doorheen Johannesburg loodst.
Tijd is een vreemd iets. Een hele nacht recht naar beneden vliegen geeft ons, 17u later, 1 uurtje voorsprong op onze Belgische tijd. We spreken +2 UTC. Geen jetlag dus deze keer. Toch steekt de vermoeidheid de kop op en we zijn blij in onze guesthouse aan te komen.
Na enkele formaliteiten, we krijgen een kamer en de 6 sleutels die ons van de uitgang verwijderen toegewezen, duiken we opnieuw dromenland in om de gemiste uurtjes slaap in te halen. De tol van te krappe vliegtuigzetels en ontzettend drukke weken voor het vertrek.
Want jetlag of niet, we nemen de tijd. Tijd te bekomen. Aan te passen. Tot rust te komen. Heerlijk hoe maanden in het vooruitschiet een zee van tijd weten te creëren. En dus hoeft niet elke seconde ingevuld en aan een razend tempo vooruit geleefd.
Rust.
Wat praktische zaken regelen. Een auto. Een sim kaart. Het internet leren kennen. Rustig wakker worden. En siestas inlassen. Alexander van the hub Johannesburg ontmoeten. En haar opnieuw leren ontdekken. Eerste kennismaking met de Zuid-Afrikaanse fusion keuken. Wasabipuree met zalm, kool en limoen. En de Zuid-Afrikaanse wijn. I say no more.
En nu, 3 dagen later, voel ik hoe Zuid-Afrika langzaam aan tot me door begint te dringen. Ik kijk steeds vaker doorheen de waas aan nieuwe indrukken. De vooringenomenheid en ongenuanceerde beelden vervagen. Ik zie mensen. Emoties. Leven. Enkel de lucht klinkt nog steeds hetzelfde als 3 dagen terug. De klank van zomer in Afrika. Maar ik vermoed dat ook dat nog slechts een kwestie van dagen is.
En onderwijl geniet ik rustig van de zee aan tijd die voor ons ligt, alvorens die opnieuw door schaarste van gedaante wisselen zal.
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
Rust goed. Kom even op je plooi en neem vooral je tijd. Want dat heb je nu.
Lieve Catherine en Ine,
Dank om nog even op bezoek te mogen komen op jullie laatste dag Gent.
Ik was blij daar met Oona even te mogen vertoeven. Genoot van de rust.
Intussen gaan Oona en Feanor elke dag op zoek naar Zuid-Afrika op hun verlichte wereldbol.
De opsomming van de wilde dieren mogen telkens niet ontbreken. Het lijstje wordt alsmaar langer … net als de discussie tussen hun of die er wel rondlopen :).
Gisteren haar verjaardag gevierd. Veel kindjes en veel familie. Vermoeiend, vooral dat laatste.
Geniet en ik stuur jullie nog een foto’tje door van aan jullie deur.
Bart
Ik ben al een paar dagen aan het uitkijken naar een eerste verslagje hier, dus jippie here it is :-) Het ga jullie goed!! Ik vind het echt fantastisch waar jullie aan begonnen zijn. Van al jullie ‘recommended readings’ heb ik enkel The 4-hour workweek gelezen en ja, you’re living the nomadic dream. Maak er een prachtjaar van.
Tnx you all! We will.