Kaapstad, de eerste echte nunomads’ halte van onze trip. Het is tijd om een appartement te zoeken en ons te ‘settelen’. Hoe leuk reizen ook is, hier kijken we allebei al maanden naar uit.
Appartement zoeken
Na een verkwikkende nacht in een budget design hostel starten we onze zoektocht naar een ‘place to stay’ die bij ons past. We hebben de voorbije maanden al wat tips verzameld waar te zoeken & wat te verwachten. Dat komt handig van pas. We hebben enkele buurten in het achterhoofd, maar zoeken ‘breed’. Van housesharing in het stadscentrum tot vakantieappartementen aan de kust. We schuimen het internet af en vragen extra informatie over alles waar onze ‘gut feeling’ ons naartoe leidt. Zo hopen we bij iets terecht te komen dat aan onze verwachtingen tegemoet komt én binnen het budget past.
Read the rest of this entry »
Meer cijfers: de grootste doodsoorzaak in Zuid-Afrika is aids: 33% van de overlijdens is te wijten aan aids.
In Swasiland is het nog een stuk erger. Men verwacht dat in 2010 1 op 6 een kind is van jonger dan 15 wiens ouders gestorven zijn aan aids. Ongeveer 1/4 van de bevolking zal gestorven zijn tgv de ziekte.
39% van de bevolking (tss 15 en 49) is hiv postief
Dat is meer dan 1 op 3! De levensverwachting is hierdoor slechts 33 jaar.
Daarmee spant Swasiland een triestige kroon…
Verder in de rij van triestige dingen:
Swasiland is een malariagevoelig gebied. Voor ons betekent dat elke dag een pilletje nemen, krabben en verder gevrijwaard blijven.
Voor de inwoners hier is dat een ander verhaal dat we jullie wellicht niet hoeven te vertellen. Music for life deed dat al 1 week lang afgelopen december.
De muskietennetjes zijn iets wat we hier nagenoeg niet zijn tegengekomen en in onze hotels ook niet te vinden zijn (thank god voor de malariapillen…).
In het verleden probeerde de overheid het gebied minder malaria-gevoelig te maken, dit door het massaal inzetten van DDT (een pesticide), desondanks is het probleem niet helemaal opgelost.
School is niet verplicht en vooral niet gratis hier.
Door de hoge ziektegraad kan men vaak niet werken om te leven, laat staan het schoolgeld van de kinderen te betalen.
En dus worden vele kinderen de kans ontnomen onderwijs te genieten.
Na de onschuldige dood van het kleine meisje besloten we wat van ons geld te geven aan Malandela’s Centre en Moya Centre. Voor enkele luttele euro’s sponsor je daarmee de opleiding van weeskinderen (wiens ouders vaak zijn overleden aan aids).
Er werd een pre-school opgericht, alsook een medical centre.
De kinderen blijven bij familie wonen, maar kunnen terecht bij Moya voor hun opleiding.
Daarnaast wordt het geld ook besteed aan highschool opleiding verstrekken voor andere kinderen wiens ouders niet genoeg geld bijeen krijgen om het schoolgeld te betalen.
Een druppel op een hete plaat misschien.
Maar veel druppels samen vormen soms een zee…
Alle info op www.malandelas.com
Dat Zuid-Afrika het land is met het meestal aantal moorden ter wereld is een verhaal dat wordt verteld met cijfers. Je moet er het CIA-factbook maar op naslaan.
Zoals eerder gezegd voelen we ons allerminst onveilig. Om overvallen te worden dan toch.
Op de baan gaat het er anders aan toe. Mensen mogen vinden dat we gek rijden in België, ik nodig ze uit de baan op te gaan in Zuid-Afrika.
En dat is ook een verhaal dat wordt verteld in cijfers: er vallen nog steeds meer doden in het verkeer dan door moord.
In Swasiland lijkt dat niet anders.
We zijn intussen al gewoon om links te rijden en een versnellingspook aan de omgekeerde kant te hebben. Het enigste wat moeilijk uit af te leren valt is de richtingaanwijzers. Die verwisselen we nog steeds met de ruitenwissers…
Voor de rest hebben we dankzij rijervaring in Brussel wellicht enige weerstand opgebouwd in het verkeer.
En toch…
Read the rest of this entry »
Het was donker toen we in het kamp aankwamen. Twee zwarte mannen in uniform staan recht en lopen langzaam onze richting uit. Enkele formaliteiten later zwaaien de grote poorten open en kunnen we het kamp binnenrijden. In de achteruitkijkspiegel zien we hoe de poorten van de omheining die het kamp van de wildernis eromheen beschermd, opnieuw gesloten worden.
We nemen onze bagage uit de wagen, leggen onze slaapzakken op het bed. We luisteren nog heel even naar het geluid van de duisternis alvorens in een lichte slaap te verzinken.
De volgende ochtend. Enkele uren nadat de zon opkwam rijden we langs de grote, nu openstaande poorten naar buiten. Zij en ik, in onze ingebeelde 4×4*, samen op safari. Krugerpark. De rolls royce der natuurparken.
Read the rest of this entry »
Dag liefste Oona.
Ik hoorde van je papa dat je samen met je broer ons volgt op de wereldbol.
En dat jullie alle dieren van Zuid-Afrika aan het opsommen zijn.
Dat het er een hele boel waren.
Maar dat jullie er nog niet uit waren of ze er ook allemaal echt zaten.
Wij zijn de laatste 3 dagen gaan ronddwalen in het Krugerpark. Dat is een heel groot park met heeeeeel erg veel dieren.
Speciaal voor jou zijn we alles beginnen opschrijven wat we al hebben gezien.
Read the rest of this entry »
Of het hier ‘s avonds veilig is vraag ik haar.
‘As safe as any other city. Just don’t walk in the tiny streets.’
Eerder die dag had de huishoudster ons een bos sleutels in de hand gestoken: ‘This one’s for the frontdoor, tis one’s for the iron gate, this one for the door of the house and this one is for your room. Don’t forget to close them. All of them.
Oh, and here’s the panic button.’
We kijken de kamer rond, zien de tralies voor het raam en vragen ons af of die button dient om iemand te roepen als we de kamer niet meer zouden uitraken…
Read the rest of this entry »
Johannesburg, 9u in de ochtend. We wrijven de laatste restanten van een woelige nacht uit de ogen en turen de rolband af op zoek naar onze bagage. Wat lijkt als een eeuwigheid later rijden we met de 3 stuks bagage, ons hele hebben en houden voor het komende jaar, richting uitgang. Daar worden we opgewacht door Nelson, een grijzende 40er die ons met een ontwapenende glimlach verwelkomt en niet veel later vlot doorheen Johannesburg loodst.
Tijd is een vreemd iets. Een hele nacht recht naar beneden vliegen geeft ons, 17u later, 1 uurtje voorsprong op onze Belgische tijd. We spreken +2 UTC. Geen jetlag dus deze keer. Toch steekt de vermoeidheid de kop op en we zijn blij in onze guesthouse aan te komen.
Na enkele formaliteiten, we krijgen een kamer en de 6 sleutels die ons van de uitgang verwijderen toegewezen, duiken we opnieuw dromenland in om de gemiste uurtjes slaap in te halen. De tol van te krappe vliegtuigzetels en ontzettend drukke weken voor het vertrek.
Read the rest of this entry »
In Zuid Afrika
