Langs ieder station dat we passeren zien we een kinderspeeltuin, en primitieve roestige fitnesstuigen. Heel af en toe zit er eens iemand op.
Wellicht was er ooit eens een schitterend wetvoorstel waarbij in ieder gehucht men mensen zou aansporen tot meer beweging. ‘Speeltuinen voor kinderen’ riep er wellicht iemand. Gevolgd door ‘fitness voor volwassenen’ Daar ging dan waarschijnlijk ook een heel onderzoek aan vooraf, met gezondheidsstatistieken, en dat mensen 30min beweging enzo nodig hadden. En een pak gediscussieer welke fitnesstoestellen best waren, en hoe die dingen gepositioneerd konden zodat de ouders de kinderen konden zien spelen terwijl ze fitnessten, en dat alles toch ver genoeg stond van de sporen, zodat in een onbewaakt moment er niemand onder een trein belandde.
Nobel intiatief.
Jammer dat alles er zo roestig bijligt, in elk dorp.
Het doet me dan een beetje denken aan gelijkaardige nobele Belgische initiatieven. Die groene frigobox bijvoorbeeld, die jaren geleden bij onze ouders werd afgeleverd. Voor klein gevaarlijk afval. En de bijbehorende ophaling, één keer per maand. Schitterend idee. Beetje slecht uitgevoerd, dat wel. Na een jaar werden de ophalingen geschrapt, en de frigoboxen die mocht je dan meenemen naar de containerparken. Althans, als je voorbij het eerste probleem geraakte: het ding openkrijgen. Bleek dat nogal veel mensen daar wat moeilijkheden mee hadden.
Ik ben em onlangs nog tegengekomen, op zolder denk ik. Geen idee of er afval in zat. Of er überhaupt iets in zat.
Er zat veel stof op, dat wel…
Wil je onze verhalen in real time volgen? Nomadz.nu op Facebook of op Twitter
