Een van de dingen die ik me jaren geleden had voorgenomen was minstens 1 weekend op de 4 iets echt tof doen.
Ik geef grif toe: de laatste jaren ben ik daar aardig de mist in gegaan…
Deze reis is op veel vlakken aanpassen. Dingen plannen, dingen doen. Maar tegelijk ook meegaan met de ‘flow’.

Ons plan voor het weekend was: surfen.
We zouden naar Muizenberg gaan en daar surfboards huren, en een wetsuit.
Maar toen was er een concert op vrijdag en nogal veel goeie wijn. En een kater op zaterdag. En een uitgesteld plan dat resulteerde in een avondpicknick op het strand ipv surfen in Muizenberg.
‘Morgen beter’ klonk het bij zonsondergang.
En zo gezegd zo gedaan: zondagochtend een gezond ontbijt, bikini’s aan, handdoeken mee, en vertrekkensklaar.
3 smsjes later werden de plannen volledig omgegooid: of we geen zin hadden om naar Mzoli’s te gaan?
Tuurlijk!
En zo trokken we naar Benita, couchsurfhost en intussen vriendin.

-Toevalligheden of niet, maar zij hostte 2 Belgen, die dan weer optrokken met Karl Simoens. (jullie misschien nog bekend van zijn reisreportages op VTM)
Diezelfde Karl contacteerden wij nog voor vertrek, en we hadden ergens al afgesproken ‘Mail/Bel me als jullie in Cape Town zijn!’
Wat er gewoon nog niet van gekomen was.
Onze hele reis bestaat al uit die gelukkige toevalligheden. -
En zo trok ons bonte gezelschap naar de township van Guguleto om te gaan ‘braaien’ (bbq’en) tussen een nog bonter gezelschap.

Mzoli’s is een slagerij in de township Guguleto, in de Cape Flats. Een slagerij in de zin van: een echte slagerij: het vlees ligt er opgestapeld. Je koopt er zoveel je wil, en laat het rechtstreeks op de BBQ leggen. Buiten staat er een tent waar je meer niet dan wel een tafeltje kan bemachtigen en genieten van de DJ’s die er een stevige beat zetten.
Het is een toeristenattractie geworden, maar desondanks zijn er heel wat township-bewoners die er paraderen op zondag.
We keken onze ogen uit, en ik had allang spijt dat ik mijn Nikon toch thuis had gelaten -townships zijn niet de beste plaats om gezien te worden met duur materiaal-.
Gelukkig was de Panny mee, en kon ik hier en daar enkele taferelen vastleggen.

Na een proever van het vlees en vele foto’s later keerden we terug naar de koelte van de oceaan, om uiteindelijk doodmoe te eindigen op een verjaardagsfeestje van vrienden van vrienden.

Wat een zondag…

Kaapstad is een van de meest ‘welcoming cities’ waar ik ooit was.
Mensen zeggen aangenaam welkom, introduceren je bij iedereen, en zijn vaak oprecht geïnteresseerd en enthousiast.
Niet zoals in Israel, Egypte en zoveel andere landen waar je onmiddellijk omzwermd wordt door mannen die meer willen dan gewoon ‘hallo’ zeggen, niet zoals in Peru en Bolivie waar we al te vaak de rijke toeristen waren om geld van te krijgen, en zeker niet zoals in Vlaanderen waar men je taxerend opneemt, en wantrouwend hallo zegt.

We kunnen echt nog veel leren van de gastvrijheid van andere landen, en leren hier net iets meer openminded te worden.

Plots krijg ik een email van de grootmoeder ‘Leven jullie nog?’ Een paar dagen niet posten is duidelijk geen goed idee ;)
In plaats van van de aardbol te verdwijnen, zijn we hier intussen gewoon goed aan het integreren.
Terwijl ik dit schrijf heb ik wellicht mijn eerste hangover en ligt Catherine nog lekker uit te slapen.

De afgelopen dagen zagen er ongeveer alsvolgt uit: opstaan -om de een of andere reden worden we hier veel vroeger wakker dan in Belgie-, lopen of zwemmen, ontbijten, werken, lunch en wandeling op het strand, werken, zwemmen, dinner.

Waar ik in Belgie wellicht zou blijven achter de computer steken wegens een overdosis werk, is er een belofte aan mezelf en (vooral) aan Catherine dat dit hier enkel kan als het echt moet.
Lees de rest van deze post »

In Zuid Afrika

• -hebben de huizen pinnekesdraad rondom
• -zijn er ‘panic buttons’ in je kamer
• -is big brother watching you
• -is het groen (en niet bruin)
• -noemt de trein ‘metro’ (in Cape Town)
• -heeft de metro 1e en 3e klasse, en zien die er nagenoeg hetzelfde uit.
• -kan je langs de weg ananassen kopen. minimum 1 dozijn. voor 2 euro.
• -bestaan er shark-watchers
• -zwemmen er haaien nabij het strand
• -is het voetpad eigenlijk ook de derde rijstrook en tegelijk de pechstrook en het fietspad
• -steken mensen de autosnelweg over.
• -spreken er meer mensen engels dan zuid-afrikaans
• -bevat dat engels veel ‘cool’ ‘fabulous’ ‘great’’super’ en andere -latieven
• -betekent een snelheidsbeperking ‘absolute minimumsnelheid’
• -zijn de wegenwerken-poppen echte mensen
• -zijn de parkeerautomaten echte mensen
• -betekenen rode knipperlichten aan het kruispunt ‘opgelet, je mag voorzichtig doorrijden’
• -wordt vervolgd…

Kaapstad, de eerste echte nunomads’ halte van onze trip. Het is tijd om een appartement te zoeken en ons te ’settelen’. Hoe leuk reizen ook is, hier kijken we allebei al maanden naar uit.

Appartement zoeken

Na een verkwikkende nacht in een budget design hostel starten we onze zoektocht naar een ‘place to stay’ die bij ons past. We hebben de voorbije maanden al wat tips verzameld waar te zoeken & wat te verwachten. Dat komt handig van pas. We hebben enkele buurten in het achterhoofd, maar zoeken ‘breed’. Van housesharing in het stadscentrum tot vakantieappartementen aan de kust. We schuimen het internet af en vragen extra informatie over alles waar onze ‘gut feeling’ ons naartoe leidt. Zo hopen we bij iets terecht te komen dat aan onze verwachtingen tegemoet komt én binnen het budget past.

Lees de rest van deze post »

Meer cijfers: de grootste doodsoorzaak in Zuid-Afrika is aids: 33% van de overlijdens is te wijten aan aids.
In Swasiland is het nog een stuk erger. Men verwacht dat in 2010 1 op 6 een kind is van jonger dan 15 wiens ouders gestorven zijn aan aids. Ongeveer 1/4 van de bevolking zal gestorven zijn tgv de ziekte.
39% van de bevolking (tss 15 en 49) is hiv postief
Dat is meer dan 1 op 3! De levensverwachting is hierdoor slechts 33 jaar.
Daarmee spant Swasiland een triestige kroon…

Verder in de rij van triestige dingen:
Swasiland is een malariagevoelig gebied. Voor ons betekent dat elke dag een pilletje nemen, krabben en verder gevrijwaard blijven.
Voor de inwoners hier is dat een ander verhaal dat we jullie wellicht niet hoeven te vertellen. Music for life deed dat al 1 week lang afgelopen december.
De muskietennetjes zijn iets wat we hier nagenoeg niet zijn tegengekomen en in onze hotels ook niet te vinden zijn (thank god voor de malariapillen…).
In het verleden probeerde de overheid het gebied minder malaria-gevoelig te maken, dit door het massaal inzetten van DDT (een pesticide), desondanks is het probleem niet helemaal opgelost.

School is niet verplicht en vooral niet gratis hier.
Door de hoge ziektegraad kan men vaak niet werken om te leven, laat staan het schoolgeld van de kinderen te betalen.
En dus worden vele kinderen de kans ontnomen onderwijs te genieten.

Na de onschuldige dood van het kleine meisje besloten we wat van ons geld te geven aan Malandela’s Centre en Moya Centre. Voor enkele luttele euro’s sponsor je daarmee de opleiding van weeskinderen (wiens ouders vaak zijn overleden aan aids).
Er werd een pre-school opgericht, alsook een medical centre.
De kinderen blijven bij familie wonen, maar kunnen terecht bij Moya voor hun opleiding.
Daarnaast wordt het geld ook besteed aan highschool opleiding verstrekken voor andere kinderen wiens ouders niet genoeg geld bijeen krijgen om het schoolgeld te betalen.

Een druppel op een hete plaat misschien.
Maar veel druppels samen vormen soms een zee…

Alle info op www.malandelas.com

Dat Zuid-Afrika het land is met het meestal aantal moorden ter wereld is een verhaal dat wordt verteld met cijfers. Je moet er het CIA-factbook maar op naslaan.
Zoals eerder gezegd voelen we ons allerminst onveilig. Om overvallen te worden dan toch.
Op de baan gaat het er anders aan toe. Mensen mogen vinden dat we gek rijden in België, ik nodig ze uit de baan op te gaan in Zuid-Afrika.
En dat is ook een verhaal dat wordt verteld in cijfers: er vallen nog steeds meer doden in het verkeer dan door moord.

In Swasiland lijkt dat niet anders.
We zijn intussen al gewoon om links te rijden en een versnellingspook aan de omgekeerde kant te hebben. Het enigste wat moeilijk uit af te leren valt is de richtingaanwijzers. Die verwisselen we nog steeds met de ruitenwissers…
Voor de rest hebben we dankzij rijervaring in Brussel wellicht enige weerstand opgebouwd in het verkeer.

En toch…
Lees de rest van deze post »

Het was donker toen we in het kamp aankwamen. Twee zwarte mannen in uniform staan recht en lopen langzaam onze richting uit. Enkele formaliteiten later zwaaien de grote poorten open en kunnen we het kamp binnenrijden. In de achteruitkijkspiegel zien we hoe de poorten van de omheining die het kamp van de wildernis eromheen beschermd, opnieuw gesloten worden.

We nemen onze bagage uit de wagen, leggen onze slaapzakken op het bed. We luisteren nog heel even naar het geluid van de duisternis alvorens in een lichte slaap te verzinken.

De volgende ochtend. Enkele uren nadat de zon opkwam rijden we langs de grote, nu openstaande poorten naar buiten. Zij en ik, in onze ingebeelde 4×4*, samen op safari. Krugerpark. De rolls royce der natuurparken.

Lees de rest van deze post »

Dag liefste Oona.

Ik hoorde van je papa dat je samen met je broer ons volgt op de wereldbol.
En dat jullie alle dieren van Zuid-Afrika aan het opsommen zijn.
Dat het er een hele boel waren.
Maar dat jullie er nog niet uit waren of ze er ook allemaal echt zaten.

Wij zijn de laatste 3 dagen gaan ronddwalen in het Krugerpark. Dat is een heel groot park met heeeeeel erg veel dieren.
Speciaal voor jou zijn we alles beginnen opschrijven wat we al hebben gezien.
Lees de rest van deze post »

Of het hier ’s avonds veilig is vraag ik haar.
‘As safe as any other city. Just don’t walk in the tiny streets.’
Eerder die dag had de huishoudster ons een bos sleutels in de hand gestoken: ‘This one’s for the frontdoor, tis one’s for the iron gate, this one for the door of the house and this one is for your room. Don’t forget to close them. All of them.
Oh, and here’s the panic button.’
We kijken de kamer rond, zien de tralies voor het raam en vragen ons af of die button dient om iemand te roepen als we de kamer niet meer zouden uitraken…

Lees de rest van deze post »

Johannesburg, 9u in de ochtend. We wrijven de laatste restanten van een woelige nacht uit de ogen en turen de rolband af op zoek naar onze bagage. Wat lijkt als een eeuwigheid later rijden we met de 3 stuks bagage, ons hele hebben en houden voor het komende jaar, richting uitgang. Daar worden we opgewacht door Nelson, een grijzende 40er die ons met een ontwapenende glimlach verwelkomt en niet veel later vlot doorheen Johannesburg loodst.

Tijd is een vreemd iets. Een hele nacht recht naar beneden vliegen geeft ons, 17u later, 1 uurtje voorsprong op onze Belgische tijd. We spreken +2 UTC. Geen jetlag dus deze keer. Toch steekt de vermoeidheid de kop op en we zijn blij in onze guesthouse aan te komen.

Na enkele formaliteiten, we krijgen een kamer en de 6 sleutels die ons van de uitgang verwijderen toegewezen, duiken we opnieuw dromenland in om de gemiste uurtjes slaap in te halen. De tol van te krappe vliegtuigzetels en ontzettend drukke weken voor het vertrek.
Lees de rest van deze post »